Four Steps

بدون عنوان

2010-07-09T15:23:00.005+04:30

با کلمات به دور خودم پیله می‌تنم
با جملات
با صفحه‌هایی که پر می‌شوند
و خوب می‌دانم
روزِ گشودن و پرواز‏
آن را همچون رختی کهنه و سنگین
جا خواهم گذاشت

ترکت خواهم گفت
واژه... ای زندانِ عزیز

.

Lamy

2010-01-14T19:05:00.010+03:30

after the first bath

زمزمه

2010-01-12T18:12:00.004+03:30

گاه آنچه ما را به حقیقت می‌رساند
خود از آن عاری‌ست
زیرا تنها حقیقت است
که رهایی می‌بخشد

2009-12-09T23:01:00.003+03:30

آن که برآرد گل

2009-12-09T22:51:00.003+03:30

ای دوست شکر بهتر، یا آنکه شکر سازد؟
خوبی قمر بهتر، یا آنکه قمر سازد؟
ای باغ تویی خوش‌تر یا گلشن و گل در تو؟
یا آنکه برآرد گل، صد نرگس تر سازد؟
ای عقل تو به باشی در دانش و در بینش
یا آنکه به هر لحظه صد عقل و نظر سازد؟
ای عشق، اگرچه تو آشفته و پرتابی
چیزی است که از آتش بر عشق کمر سازد
بیخود شده‌ی آنم، سرگشته و حیرانم
گاهیم بسوزد پَر، گاهی سر و پَر سازد
دریای دل از لطفش پر خسرو و پر شیرین
وز قطره‌ی اندیشه صد گونه گهر سازد
آن جمله گهرها را اندر شکند در عشق
وان عشق عجایب را هم چیز دگر سازد
شمس‌الحق تبریزی، چون شمس دل ما را
در فعل کند تیغی، در ذات سپر سازد

by my cellphone

2009-11-03T14:57:00.006+03:30

.

.

2009-09-29T21:18:00.009+03:30

.
.

چرا بر مدار صفر

2009-08-24T18:22:00.000+04:30

.
.

یک: کتاب روی میز، "مرگ در می‌زند" وودی آلن

دو: عنوان پست لینک شده

امید، تا وقتی که هستی

2009-06-21T20:17:00.014+04:30

می‌گفت: «درخت با هر پِِهِنی که پایش بریزند رشد می‌کند. فقط وقتی رشد نمی‌کند که نباشد.» این نسل، با پهنی که پایشان ریخته شده رشد کرده اند و حالا ایستاده‌اند. آنها را می‌سوزانند و باز سبزند، با توانایی‌هایی که انتظارش نمی‌رفت، در سکوتی مهیب که آن حریف چندان از انسانیت بهره نباید داشته باشد اگر دلش خالی نشود. اگر ببینمش حتماً خواهم گفت: دیگر طاقت مشام طاق شده. نمی‌شود که هر چه می‌ریزند پای زندگی‌ات پِِهِن باشد؛ بارانِ فهم و حرمتی.
هر چند می‌دانم که احتمالاً در جواب، درباره‌ی ابر بودن، رعد شدن و باران شدن سخن خواهد گفت.

چی کم اومده؟ چی از حد گذشته؟‏

2009-06-18T11:57:00.006+04:30

دیکتاتورها، فریب‌کارها، قدرت‌طلب‌ها و ... تافته‌ی جدابافته نیستند. بخشی از یک ملتند. سلول‌هایی متعلق به بدنی ‏که از آن همه‌ی ماست. گیرم سلول‌های بیمار. سلول‌هایی که بیماری رو عیان کردن. دیکتاتورها از دیکتاتورهای ‏کوچیک درون ما تغذیه می‌شن. و دموکرات‌ها هم همینطور... و دیگران و دیگران. امیدوارم روزی بیاد که به خاطر ‏مراقبت‌های آگاهانه و از سر صبوریِ طولانی مدت، توسط عده‌ی بیشتری از انسان‌های دانا و فداکار، در طول ‏حیات یک ملت، خشونت و رفتار غیرانسانی دلیلی برای ظهور پیدا نکنه.

2008-01-09T00:53:00.000+03:30

جا خوش‌كردگان

2007-11-30T21:34:00.000+03:30

و به راستي اين اتوبوس تا آن روز براي چند نفر از ما آخرين پناه بود؟ شصت نفر؟ هفتاد نفر؟ همه را همان راننده‌ي كم‌حرف هميشگي در بامدادي باراني به فرودگاه برده بود. به اطراف خود مي‌نگريستم. نقطه‌هاي روشني در تاريكي مي‌درخشيد. سيگارهايي بود كه خيال‌ها را نقطه‌گذاري مي‌كرد. خيال‌هاي حقير كارمنداني مفلوك را. اين همراهان براي چند نفر از ما آخرين گروه مشايعان بوده‌اند.

درد دل‌هايي نيز كه آهسته رد و بدل مي‌شد به گوشم مي‌خورد. اين درد دل‌ها در اطراف بيماري، مسايل مالي و دردسرهاي غم‌انگيز خانوادگي بود و ديوارهاي زندان تاريكي را نشان مي‌داد كه اين انسان‌ها خود را در آن در بند كرده بودند. ناگهان سيماي سرنوشت در نظرم نمايان شد.

اي كهنه كارمند كاغذباز، اي رفيقي كه در كنار مني، هيچ كس تو را به گريز راهبر نبوده است و گناه از تو نيست. تو همچون موريانگان، راحتِ خود را با كور كردن روزنه‌هاي رو به نور زندانت پرداخته‌اي. تو خود را در ايمني شهر بندگي، در كارهاي هميشه يكسان و آداب خفه‌كننده‌ي زندگي‌ات فرو پيچيده و پيله‌اي بر گرد خود تنيده‌اي. تو اين حصار حقير را در برابر بادها و جزر و مد و ستارگان بالا برده‌اي. تو هيچ نمي‌خواهي آسودگي خود را با مسايل خطير پريشان سازي. تو به قدر كفايت به خود رنج داده‌اي كه سرنوشت انسانيت را از ياد ببري. تو ديگر ساكن سياره‌اي سرگردان نيستي. تو هيچ پرسش بي‌جوابي از خود نمي‌كني. تو يكي از جاخوش‌كردگان حقير شهر تولوزي. هنگامي كه هنوز فرصتي باقي بود كسي شانه‌هايت را نگرفته و تكان نداده است. اكنون گلي كه تو را سرشته خشكيده و سخت شده است و از اين پس هيچ چيز در وجود تو نخواهد توانست آهنگسار خفته يا شاعر يا كيهان‌شناسي را كه چه بسا زماني در تو بود بيدار كند.

من از طغيان‌هاي ناگهاني رگبار شكايتي ندارم. افسون هوانوردي درِ جهاني را بر من مي‌گشايد كه دو ساعت ديگر آوردگاه من با اژدهاي سياه خواهد بود و با قله‌هايي كه از آذرخش‌هاي كبود كلاله بر سر دارند، در جهاني را كه چون شب فرا رسيد، راه خود را در آن به سبكبالي ميان ستارگان خواهم خواند.

«زمين انسان‌ها»
آنتوان سنت اگزوپري

2007-11-21T22:57:00.000+03:30

.
.
.
.
.

يك كتاب

2007-11-04T22:11:00.002+03:30

تيستو سبزانگشتي را سال‌ها داشتم و نگاهش نكرده بودم. وقتي خواندم فكر كردم آنتوان سنت اگزوپري چقدر از اين كتاب الهام گرفته، اما، او سال‌ها قبل ازنوامبر 1967از دنيا رفته بود. ترجمه و شايد انتخاب خانم گلستان هم متاثر از ترجمه‌ي محمد قاضي در سال 57 باشد. حال و هوايش همان است و قصه‌اش ساده‌تراست.

يك تكه از كتاب:
كافي‌ است كه يك آتش‌فشان مثل يك ته سيگار ناگهان خاموش شود تا يك دوجين دانشمند عينكي خودشان را روي دهانه‌ي آتش‌فشان بياندازند، گوش‌شان را به سنگ‌ها بچسبانند، بو بكشند، با طناب از دهانه‌اش پايين بروند، زانويشان خم بشود، بالا بيايند، هواي دهانه را توي لوله‌ها زنداني كنند، نقشه‌ها بردارند، كتاب‌ها بنويسند و جدل‌ها كنند. در حالي كه به جاي تمام اين كارها خيلي راحت مي‌توانستند بگويند: اين آتش‌فشان ديگر دود نمي‌كند، حتماً دماغش گرفته.

تيستو و باغبان‌باشي
.

دور مچ‌هايت، آن‌جا

2007-10-09T20:33:00.000+03:30

.
.آرزو داشتم زبان مي‌گشودم
و آن را مثل تكه پارچه‌هاي خيس تا مي‌كردم
كلام را بر پيشاني‌ات مي‌نهادم
آن را دور مچ‌هايت مي‌پيچاندم
سخن‌ام مي‌گفت: آنجا، آنجا
يا از آن هم بهتر
از آنها مي‌خواستم زمزمه كنند:
«هيچ مگو، كاملاً خوب است»
از آنها مي‌خواستم تمام شب بيدارت نگاه دارند.
آرزو داشتم زبان مي‌گشودم
و هر جا را كه تب به تاول در ‌مي‌آورد و مي‌سوزاند نوازش مي‌كردم و تسكين مي‌دادم
هر جا كه تب، تو را خصم خويشتن مي‌كند.
آرزو داشتم زبان مي‌گشودم و كلامي را كه زخم‌هايي بود
كه نامي براي‌شان نداشتي
شفا مي‌دادم.

مينسك، مهر 86

نمي‌توانم

2007-10-03T11:36:00.000+03:30

... نمي توانم زيبا نباشم...

مينسك، شهريور 86

كوه‌روبار، ارتفاعات ماسوله

2007-05-21T16:33:00.000+03:30

از چند رودخانه گذشتيم و از ميان جنگل و به اين منطقه رسيديم، جايي كه جز كلبه‌ي چوپان‌ها نشانه‌ي ديگري از زندگيِ آن پايين نبود. آنقدر آن دشت و گل‌هايش زيبا بودند كه به گفتن نمي‌آمد...

آمدم دوربين‌ را دربياورم و شروع كنم به عكس گرفتن كه انگار خدا گفته باشد همين‌قدر بس‌ است ابرها آمدند و همه جا را پوشاندند. بعد از چند دقيقه هم باران گرفت. آتش‌ها نتوانستند جان بگيرند اما تا راه بيفتيم گرم‌مان كردند و غذاها را پختند.

بهشت‌ كوچكي بود. نشاني‌اش هست، اگر پاي رفتن‌ باشد.

.
برنامه‌ي شش‌ماهه‌ي اول سال 1386 گروه كوهنوردي تيلار:
4- تيلار – تالش 15-14/3/86
5- شاه‌معلم – ماسوله 1/4/86
6- سبلان- اردبيل22-21/4/86
7- دماوند- ناندل 5-4-3/5/86
8- پيلم- شاندرمن 19/5/86
9- سرخ‌دشت- ماسوله 9/6/86
10- انبارجكول- رستم‌آباد23/6/86
تلفن تماس: 8838484-0131

صبح پاييـزي

2006-10-28T22:24:00.000+03:30

پارك شهر رشت، عكس از ملاحت

اگر بار ديگر

2006-10-15T20:24:00.000+03:30

اگر دوباره مي‌توانستم زندگي كنم، سعي مي‌كردم بيشتر اشتباه كنم. اين‌قدر بي‌عيب و كامل باقي نمي‌ماندم. آرامش بيشتري به خودم هديه مي‌دادم. سر به زير و مطيع نمي‌ماندم. احمق‌تر از آني مي‌بودم كه در اين سفر بودم. در واقع، اندك هستند چيزهايي كه بخواهم آنها را در زندگي دوباره جدّي بگيرم. ديوانه‌تر مي‌بودم. كمتر پاك و پاكيزه.

فرصت‌هاي بيشتري به خودم مي‌دادم، به سفرهاي زياد مي‌رفتم، از كوه‌هاي بيشتري بالا مي‌رفتم. در رودخانه‌هاي بيشتري شنا مي‌كردم، تن به آب درياهاي بي‌شمار مي‌زدم. جاهايي مي‌رفتم كه هرگز نبوده‌ام.
بيشتر بستني مي‌خوردم و كمتر لوبيا!
مشكلات واقعي بيشتري مي‌داشتم و مشكلات خيالي كمتري.

مي‌داني؟ من يكي از آن آدم‌هايي بوده‌ام كه محافظه‌كارانه زندگي كردم و عاقلانه، هر دقيقه، هر روز: روزها و روزها. آه، من لحظاتم را داشتم، و اگر دوباره برايم بودند، بي‌پروا لحظه به لحظه‌‌ي آنها را از آن خود مي‌كردم.
من از كساني بودم كه هرگز بدون مسواك و كيف‌دستي و باراني و چترم جايي نمي‌رفتم. اگر دوباره مي‌توانستم زندگي كنم، سبك‌تر سفر مي‌كردم.

اگر زندگي دوباره داشتم، بهار كه مي‌شد پابرهنه مي‌شدم، پاييز كه مي‌شد عصرها ديرتر به خانه برمي‌گشتم. بيشتر سوار چرخ‌و‌فلك مي‌شدم، غروب‌هاي بيشتري را تماشا مي‌كردم، با بچه‌ها بيشتر همبازي مي‌شدم، اگر بار ديگر زندگي‌ در دستان من بود.

اما مي‌بيني، نيست.
چيزي به پايان نمانده است.

مدّت زمان زيادي ميهمان اين سيّاره نيستيم. پيرمرد اين را فهميده است. براي شادتر بودن، براي آن‌كه سهم بيشتري از زندگي براي او باشد، او مجبور نبود راه بيفتد و دنيا را عوض كند. دنيا همين‌گونه كه هست زيباست. براي تغيير كردن، فقط اوست.
زندگي كامل نيست. ميزان ناخشنودي ما، فاصله‌اي‌ست ميان چيزها آن‌طور كه هستند، و آن‌طوري كه «بايد»‍ باشند. اگر دست بكشيم از نياز به كامل و درست بودن زندگي، شاد بودن آسان مي‌شود و در دسترس‌تر. نزديك‌تر...
مي‌توانيم برگزينيم، يكي را، سليقه و آن‌جوري كه ترجيح مي‌دهيم زندگي و آدم‌ها باشند، و تصميم بگيريم اگر با خواست ما مطابقت نكردند، به هر حال خشنود باشيم.

استاد به شاگردش – كه نا اميدانه از سفر در جست‌و‌جوي شادي و خرسندي باز مي‌گشت- گفت: من رازي را با تو خواهم گفت. اگر مي‌خواهي خرسند باشي، خرسند باش!

طبق معمول از اندرو متيوس

پرسونا

2006-10-11T13:11:00.000+03:30

آنچه در ديگران مي‌بينيد بيشتر به آن كسي كه هستيد مربوط مي ‌شود.تا به آني كه ديگران هستند. (اپيكتتوس)

استفاده از پرسونا (كلمه‌اي لاتين به معناي نقاب) را از نخستين سال‌هاي كودكي مي‌آموزيم زيرا پرسوناها از ما در مقابل درد و رنج محافظت مي‌كنند و كمك مي‌كنند در ميان افراد خانواده و اطرافيان به رسميت شناخته شويم و متمايز باشيم. اين عادي و طبيعي است كه رفته رفته كه بزرگ‌تر مي‌شويم تعداد پرسوناها بيشتر و بيشتر شوند چرا كه استفاده از آن‌ها در روابط اجتناب‌ناپذير است. اما مهم است كه متوجه تفاوت نقاب‌ها با آن ‌كسي كه در اعماق وجودمان هستيم باشيم.

اگر يكي از نقاب‌هايمان آنقدر زمخت و قوي و غيرقابل‌نفوذ است كه در واقع «تو» يي بسيار حساس، كمرو، آسيب‌پذير و خجالتي را پنهان ‌مي‌كند، آن‌وقت شكافي ميان هسته‌ي دروني و نقاب ما وجود دارد. شكاف‌ها در روابط مشكل ايجاد مي‌كنند، زيرا پايه و اساس روابط، دوست داشتن و دوست داشته شدن ِ آن كسي است كه در اعماق وجودمان هستيم.

به روابط‌مان نگاه كنيم و توجه كنيم كه چقدر شكاف ميان آنچه نمايش بيروني ماست و آنچه در درون هستيم وجود دارد.

مهناز خادم‌پور

بخشش

2006-09-26T23:39:00.000+03:30

آيا مجبورم به خودم عشق بورزم يا دست‌كم خودم را دوست بدارم؟

بله! آدم‌هايي كه خودشان را دوست ندارند قابل‌تحمل‌ نيستند. مردم اكثراً با اين فكر: «عشق‌ورزيدن به خود» احساس راحتي نمي‌كنند. اما در عين حال انتظار دارند ديگران از جمله همسرشان دوست‌شان بدارد. اين به نظر كمي غيرعادي نيست؟ اين كه: «ببخشيد براي من مقدور نيست خودم را دوست داشته باشم، ممكن است مرا دوست بداريد؟» و آن‌وقت از ديگري آزرده مي‌شويم وقتي دوست‌مان ندارد. به وضوح، خويشتن‌دوستي براي داشتن رابطه‌ي سالم ضرورت دارد.

چيزي كه نداريم را نمي‌توانيم به ديگري ببخشيم. هرگز نمي‌توانيم آدم‌ها را همان‌طور كه هستند دوست بداريم تا زماني‌كه خودمان را همان‌طور كه هستيم دوست نداشته باشيم. به‌شدّت جذب كاستي‌هاي خودمان هستيم، آن‌ها در ديگران جست‌و‌جو مي‌كنيم به اين اميد كه حال‌مان بهتر شود، و مي‌يابيم... و حال‌مان بهتر نمي‌شود.

تا زماني‌كه تمركزمان بر روي خطاها و كاستي‌هايمان باشد، دنيا به تنبيه كردن‌ ما ادامه مي‌دهد، و ما به تنبيه كردن ديگران ادامه مي‌دهيم؛ با بيماري، فقر، عصبيت، تنهايي. تا وقتي نمي‌توانيم خود را دوست داشته باشيم دنيا هم دوست‌مان ندارد. و آن‌وقت به دنيا لعنت مي‌فرستيم.

خودم را دوست داشته باشم يعني چه؟

در ساده‌ترين بيان: خود را بخشيدن. پايان بدهيم به اين كه خود را خطاكار بدانيم. كامل بودن را فراموش كنيم. نقطه‌ضعف‌هاي خود را ببخشيم و خود به خود آغاز به بخشش ِ ديگران خواهيم كرد. آدم‌ها آنچه هستيم را به ما انعكاس مي‌دهند. برمي‌گردانند. نشان مي‌دهند. فقط كمي توجه كافي‌ست كه ببينيم هميشه در حال دريافت بازخوردها و پيام‌هايي هستيم كه براي رُشد به آنها نياز داريم.

به خاطر فرزندان‌مان مجبوريم خود را بپذيريم. بچه‌ها الگوي ما را پياده خواهند كرد. اگر به خود سخت بگيريد، به خودشان سخت مي‌گيرند- و به شما زندگي سخت‌تري را برمي‌گردانند.

وقتي خود را مي‌بخشيم ازعيب‌جويي از ديگران دست برمي‌داريم.

برگردان از:
Follow your heart/ فصل نهم

آب ولرم است؟

2006-09-24T20:49:00.002+03:30

داستاني هست كه «قانون وخامت» را خوب توضيح مي‌دهد. داستان قوباغه‌اي با يك سطل آب. داستان را نقل مي‌كنيم...

اگر يك قورباغه‌ي باهوش و خوشحال را برداريم و بياندازيمش توي يك سطل آب جوش، قورباغه چه خواهد كرد؟ معلوم است كه مي پرد بيرون! فوراً! بي‌معطلي! درجا! قورباغه سريع تصميم خودش را گرفته مي‌گويد: خوش نگذشت، اينجا جاي ماندن نيست، مي‌زنم به چاك!

اگر همان قورباغه يا يكي از پسرعمو‌هايش را برداريم و بياندازيم توي يك سطل آب سرد و سطل را بگذاريم روي شعله‌ي اجاق و كم‌كم بگذاريم كه آب گرم بشود، آن‌وقت چه؟ قورباغه دقايقي با آرامش سر جايش مي‌ماند. با خيال راحت خودش را ول مي كند و استراحت مي‌كند... چند دقيقه بعد به خودش مي‌گويد: انگار كمي گرم شده. چند دقيقه‌ي ديگر مي گذرد و حالا چه داريم؟ يك قورباغه‌ي پخته.

نتيجه‌ي اين داستان چيست؟ زندگي كم كم اتفاق مي‌افتد، اندك اندك...مثل قورباغه ممكن است غرق بشويم و ناگهان مي‌بينيم خيلي دير شده و كار از كار گذشته. ما نياز داريم نسبت به آنچه اندك اندك در حال رخ دادن است آگاه باشيم.

سؤال: اگر فردا صبح از خواب بيدار شويد و ببينيد بيست‌كيلو وزن اضافه كرده‌ايد نگران نمي‌شويد؟ البته كه نگران مي‌شويد. درجا زنگ مي‌زنيد به اورژانس بيمارستان: آمبولانس! چاق شده‌ام! اما وقتي به‌تدريج اتفاق بيفتد، يك كيلو اين ماه، دو كيلو ماه آينده، و همين‌طور الي آخر...

زندگي اندك اندك اتفاق مي‌افتد.

برگردان از:
Follow your heart/ فصل دوم

واقعي

2006-09-21T15:30:00.000+03:30

تو «واقعي» ساخته نمي‌شوي. چيزي است كه برايت اتّفاق مي‌افتد. وقتي كودكي تو را براي مدّت‌ طولاني دوست مي‌دارد، نه فقط به اين خاطر كه با او بازي كني، كه واقعاً دوستت مي‌دارد، آن وقت است كه واقعي مي‌شوي... يكباره اتّفاق نمي‌افتد. مي‌شوي. زمان زيادي طول مي‌كشد. به همين دليل است كه براي كساني كه به آساني مي‌شكنند، لبه‌هاي تيز دارند، و تو مجبوري به دقت مواظب رفتارت با آنها باشي اتّفاق نمي‌افتد. آهسته آهسته با گذشت زمان واقعي مي‌شوي. آرام آرام كه عشقْ موهايت را سپيد مي‌كند، چشم‌هايت را كم‌سو و بدنت را فرسوده و شكننده... اما چه اهميتي دارد، زماني كه واقعي شدي ديگر نمي‌تواني زشت باشي، مگر براي كساني كه نمي‌توانند اين را بفهمند...

برگردان از:
The Velveteen Rabbit/ Harper Collins

*Real به معني صميمي هم هست. به نظرم توي اين متن صميمي درست‌تره اما من واقعي رو بيشتر دوست داشتم. اگر خواستيد يه دور هم با «صميمي» متنو بخونيد.

زندگي برنده است

2006-09-13T12:57:00.000+03:30

روزي روزگاري پيرمرد كشاورزي زندگي مي كرد. او يك پسر و يك اسب داشت. يك روز اسب كشاورز فرار كرد و همه ي همسايه ها براي دلداري دادن به خانه اش آمدند و گفتند: آه پيرمرد!‌ چه بدشانسي بزرگي كه اسبت فرار كرد. پيرمرد گفت: كه مي داند كه بدشانسي بود يا خوش شانسي؟ همسايه ها گفتند: البته كه بدشانسي بود!

چند هفته گذشت. اسب پيرمرد با بيست اسب وحشي ديگر برگشت. همسايه ها آمدند تا برگشتن اسب ها را تبريك بگويند و جشن بگيرند. و گفتند: چه خوش شانسي بزرگي كه اسب تو برگشت، آن هم با بيست اسب ديگر! و پيرمرد جواب داد: كه مي داند كه خوش شانسي است يا بدشانسي؟

فرداي آن روز پسر پيرمرد بين اسب هاي وحشي سواري مي كرد كه پرت شد و هر دو پايش شكست. همسايه ها آمدند كه همدردي كنند: چه بدشانسي اي!
و پيرمرد گفت: كه مي داند كه بدشانسي است يا خوش شانسي؟ اين بار بعضي از همسايه ها از كوره در رفتند و گفتند: پيرمرد ِ ابله ِخرفت! معلوم است كه بدشانسي است!

يك هفته گذشت و يك دسته نظامي وارد ده شدند و اسم همه ي مردان جوان را نوشتند كه براي جنگ آنها را به سرزمين هاي دور بفرستند. پسر پيرمرد كه پاهايش شكسته بود را ناديده گرفتند. همه ي همسايه ها شادي كنان آمدند و جان به در بردن پسر را تبريك گفتند.

و پيرمرد جواب داد: كه مي داند؟

.
..
ما مي توانيم تمام زندگي مان را با شمردن پيش آمدهاي خوب و بد بگذرانيم. اين خوب است،‌ آن بد است... اما اين كار بيهوده ست. بعضي از پيش آمدها را «فاجعه» مي ناميم، در حالي كه نگاه مان تنها به بخش بسيار جزئي و كوچكي از تمام تصوير دوخته شده است.

تا زماني كه باور داريم همه چيز اشتباه پيش مي رود، غلط پيش رفتن ها ادامه پيدا مي كنند. تا وقتي كه روزمان را با پس زدن و جفتك انداختن و لگد پراندن و لعنت فرستادن به در و ديوار آغاز مي كنيم، هيچ چيز پيش نمي رود. همه چيز متوقف مي ماند.
اما درست آن لحظه اي كه مكث مي كنيم و زوايه ي ديدمان را عوض مي كنيم، همه چيز تغيير مي كند.
از پروازتان جا مي مانيد و به خود مي گوييد: اين ديگر غير قابل تحمل است! من عجله دارم. مردم منتظر من هستند. من بايد به موقع مي رسيدم. وقتي با اين ذهنيت به عصبانيت و كلافگي خود دامن مي زنيد مردم پايتان را لگد مي كنند، قهوه شان را روي لباستان بر مي گردانند و چمدان هايتان گم مي شوند. ‍‍وقتـي با زنـدگي مي جنگيـد، زنـدگي هميـشـه برنـده اسـت.

همه چيز آن لحظه اي شروع مي كند به پيش رفتن كه بگوييد: هيچ چيز اتفاقي نيست. حالا همان جايي هستم كه بايد باشم. و آن وقت دوست قديمي تان را بعد از سال ها در سالن انتظار مي بينيد. با پهلو دستي تان گپ مي زنيد و دوست تازه پيدا مي كنيد. با آسودگي چند ورق كتاب مي خوانيد، و... زندگي دارد پيش مي رود.

اصرار به داشتن نگاه منطقي به همه چيز هميشه جواب نمي دهد. براي شغلي تقاضا مي دهيد و آن كار را به شما نمي دهند. «آن شغل مالِ من بود! آن احمق ها كسي را پيدا نمي كنند كه كفايت و تحصيلات و تجربه ي مرا داشته باشد. حالا همه چيز به هم خورده!»

حالا شما مي توانيد يك كشتي شكسته باشيد؛ براي مدت يك هفته يا اگر بخواهيد يك عمر. مي توانيد منطقي ترين دلايل را به ماهرانه ترين شكل بياوريد و جالب ترين و قانع كننده ترين تحليل ها را داشته باشيد. استدلال هاي شما چقدر قوي دارند بيان مي شوند و چقدر خوب ادامه پيدا مي كنند و پيش مي روند اما، زندگي تان تعطيل شده است.

زنـدگي منطقي نيست.

برگردان از:
Follow your Heart / فصل هشتم/ اقبال

*متن به بهانه ي اتفاق هايي كه براي ملاحت افتاد.
* Uncertainty به ياد حميد هامون.

همان گونه كه هست

2006-09-11T14:38:00.000+03:30

در ساده ترين شكل، مي توانيم دو گونه نگاه به جهان داشته باشيم:
جهان آشفته و نابسامان است.
جهان همان گونه كه هست خوب است.

«جهان آشفته است»
براي آن كه در هر چيزي و هر كسي اشتباه پيدا كنيم انرژي زيادي مصرف مي كنيم، خود را آزار مي دهيم به خاطر آن كه چرا عده اي از آدم ها متقلّب اند، عده اي دزدي مي كنند، عده اي بي عار و تن پرورند، بعضي غذاي زيادي براي خوردن دارند و بعضي پول زيادي براي خرج كردن. بعضي ها خاويار مي خورند و بعضي نان خالي هم گيرشان نمي آيد. با انتقاد و نكوهش ديگران خودمان هم احساس بدبختي مي كنيم.
درباره ي قحطي و گرسنگي در كلكته طوري حرف مي زنيم كه مي خواهيم نتيجه بگيريم: «همه چيز غلط است» و «همه چيز اشتباه پيش مي رود». و اين دليلي مي شود براي آن كه چرا زندگي ما پيش نمي رود. اگر يك هندي هستيد يا در كلكته زندگي مي كنيد و در حال ياري رساندن به قحطي زده ها، شايد دليل تان براي پيش نرفتن زندگي معني داشته باشد. اما نا آرامي، هراس، نكوهش و انتقاد كردن از شرايط و وضعيت هايي كه كاملاً درگير آن ها نيستيم و از دور ناظريم چه سودي دارد؟ اگر مي خواهيد تغييري در شرايط به وجود آوريد و كاري بكنيد مساله فرق مي كند. اما تقلّا كردن كمكي نمي كند. كساني كه براي التيام دردها و بهبود نابساماني هاي جهان كاري مي كنند «تقلّا» نمي كنند، «عمل» مي كنند.
.
«جهان همان طوري كه هست خوب است»
چاره ي ديگر پذيرفتن جهان است همان گونه كه هست. مي گوييد: «چه مدركي وجود دارد كه نشان بدهد وضعيت جهان خوب است؟» زيرا همان طوري هست كه هست. ماه به دور زمين مي چرخد، زمين گرد خورشيد مي گردد، پرنده ها آواز مي خوانند، آدم ها ازدواج مي كنند... جدا مي شوند، همسايه ها با هم سر جنگ دارند. اينها بخش كوچكي از چشم انداز جهان بزرگ ِماست.
اگر بگوييد: «آدم ها نبايد مريض بشوند، مردم نبايد دروغ بگويند.» درست مثل اين است كه بگوييد خورشيد بيش از حد بزرگ است! هر چيزي همان طور عمل مي كند و پيش مي رود كه هست.
مي گوييد: «من هرگز شاد نخواهم بود تا زماني كه دنيا به صُلح برسد و از آرامش كامل برخوردار باشد.» اين حرف شايد باشكوه و بزرگ به نظر برسد اما هوشمندانه نيست. بهتر است در اين ميان شادتر و آرام تر زندگي كنيم و گوشه ي كوچكي از دنياي بزرگي كه در آن زندگي مي كنيم را از صلح و آرامش بيشتري برخوردار سازيم.

اين امكان پذير است كه جهان را همان گونه كه هست بپذيريم و به آرامي سهم مان را از «مسؤوليت» در قبال زندگي برداريم و در پيش بردن جريان هميشه روان و جاري آن همراه و سهيم باشيم.

.

برگردان از:
Follow your heart / فصل هشتم/ افكار

بيستون

2006-09-10T20:58:00.000+03:30

بيستون

كتيبه داريوش

درياچه مقابل كوه

كافه كنار كوه

همون كافه

جنگل در امتداد بيستون

......

براي تو

2006-08-22T13:24:00.000+03:30

سفرهايي تو را در كوچه‌هاشان خواب مي‌بينند

تو را در قريه‌هاي دور

مرغاني به هم تبريك مي‌گويند...

ايكاروس

2006-08-03T15:21:00.000+03:30

پدري به همراه پسرش مدت هاست رؤياپردازانه در كارگاه كوچك شان مشغول ساختن ماشين پروازي است كه با آن بتواند پرواز كند و قدرت خود را به رخ پادشاه بكشاند و برتري خود را به جهان به اثبات برساند. بالاخره كار ِساختن تمام مي شود و آنها – ناباورانه و تا حدي وحشتزده- از روي زمين بلند مي شوند. پرواز مي كنند چرخ ها مي زنند، از ابرهاي سياه عبور مي كنند و در اين ميان پدر شادمان از به تحقق پيوستن آرزوها و نقشه هاي آينده شان حرف مي زند و دست آخر پسر را ترغيب مي كند كه او حتي مي تواند با عمليات انتحاري خود را به كاخ پادشاه بكوباند و به اين ترتيب پادشاه را هم شكست دهد. تصميم به اين كار هم مي گيرند اما طي طنز تلخي پدر يادش مي افتد كه خودش هم در ماشين پرواز نشسته و منصرف مي شود. دست آخر پدر (ددالوس) با چتر نجاتي كه به كمك پسرش (ايكاروس) به پشتش مي بندد بيرون مي پرد و نجات مي يابد اما ايكاروس در قعر دريا سقوط مي كند و به مرگي معصومانه و تلخ از بين مي رود.

غم انگيز ِداستان –به جز پايان تلخش- دلبستگي هاي كوچك و معصومانه ي ايكاروس جوان در تمام طول زندگي پركار و پر مشقّت و سرشار از محروميت اش بود؛ موش كوچكي كه در سوراخ ديوار كارگاه زندگي مي كرد و گلدان كوچكي با گل هاي آهني كه ددالوس براي آن كه توجّه فرزند را كاملا به هدف و آرزوهايشان معطوف كند آن ها را از بين مي برد.

نمايش «ددالوس و ايكاروس» تا پايان مرداد ماه در سالن سايه ي تئاتر شهر روي صحنه است.
.

.
ايكاروس! ايكاروس!
چرا آن گاه كه از ميان ابرهاي باران خيز به درون سايه هاي
آن درياي سبز سقوط كردي
رساتر فريادي برنياوردي؟
چرا بر جايي نيفتادي كه هيچ يك از ما
هرگز نتوانيم خون و استخوان روي سبزه ها را فراموش كنيم؟

ايكاروس! ايكاروس!
در سر چه انديشه اي داشتي وقتي به ميان ابر ِباران خيز شيرجه مي رفتي؟
آيا چشم هايت از خون تهي شده بودند،
و دندان هايت از جريان تند هوا يخ زده بودند؟

سرخ و سفيد است خاطرات سقوط هاي بزرگ.
سرخ و سفيد است اذهان شاهدان.
سرخ است سفيدي چشم ها،
و سفيد است گونه هايي كه زماني گُلي بود.

ايكاروس! ايكاروس!
صدايت را مي شنويم پيش از آن كه به انتهاي آب هاي ژرف برسي.

.

ايكور-گاوين بنتاك (ترجمه ي احمد ميرعلايي)

گيلان

2006-07-20T15:37:00.000+03:30

ميراث روستايي

2006-07-20T15:06:00.000+03:30

عكس ها از موزه ي ميراث روستايي گيلان كه حدود دو ماه از افتتاحش مي گذره. اين موزه وسط جنگل هاي سراوان- تقريبا 15 كيلومتري رشت- ساخته شده. تخصصي ندارم ولي به نظرم در نوع خودش توي ايران بي نظيره. نمونه ي اصلي بعضي از عمارت ها و خونه هاي اربابي و رعيتي جلگه ي شرق عينا و يكجا وسط جنگل بازسازي شدن. نمونه ي ابزار و آلات كشاورزي، وسايل خونگي. و اون طوري كه راهنماها مي گفتند نه تنها نماي خارجي بلكه چيدمان داخلي خونه ها سعي شده كه كاملا با زمان خودش مطابقت داشته باشه. روزهاي افتتاحيه موسيقي زنده گيلكي هم اجرا مي شد كه واقعا آدمو مست مي كرد. صداي آواز زنده لابه لاي درخت ها و حس مي كردي كه انگاري همراه با پرنده ها. شايدم منو مست مي كرد چون گيلكي مي دونم و برام تداعي صميميت و سادگي گيلاني هاست. و بعد انواع و اقسام خوراكي ها و غذاهاي محلي گيلان: از كويي كاكا و نون برنجي بگير تا شامي رشتي و باقالا پخته با سير كه فروشنده ها با لباس هاي روستايي و با وسايل سنتي اصيل همون خوراك درست مي كردند و مي دادند دست مردم. علاوه بر اين كه هر روز هم دو ساعتي لافن بازي (بندبازي) اجرا مي شد. كه من بيشتر از اين كه خوشم بياد وحشتزده بودم به خاطر اون بچه اي كه جووني كه توي عكس مي بينيد به پشتش بسته بود.
قرار هست كه اين طرح كامل بشه و نمونه اي باشه معرف جلگه ي شرق و غرب گيلان. راهنما مي گفت كامل شدنش ده دوازده سالي طول مي كشه كه واقع بينانه توي ايران بخوايم حساب كنيم لابد مي ره بالاي سي سال. ولي تا همين جاش هم ديدني و زيباست.
شمال ِ غرب اگر رفتين حيفه كه سر نزنين.

* عكس ها رو هر چي سعي كردم نتونستم مرتب تر از اين بچينم.

اين نيز بگذرد

2006-07-03T14:51:00.001+03:30

مراقبه براي من با تجربه ي مرگ و ناپايداري يكسان شده است. از روزي كه از دوره ي مراقبه ي ويپاسانا برگشته ام مدام بالا و پايين شده ام. بالا و پايين شدن هايي كه اخيرا كمتر شده بود. با تينوش كه خودش مراقبه گر باتجربه اي ست حرف زده ام و پرسيدم اين حال طبيعي است؟ مي گويد نگران نباش. ادامه بده. سنكاراها* دارند بالا مي آيند. مي گويم جانِ من هم. مرگ ندا مي دهد هر لحظه. هيچ وقت فكر نمي كردم كه از مرگ مي ترسم. اما مراقبه به من نشان داد كه نه تنها مي ترسم بلكه ريشه ي همه ي ترس هاي بزرگ و كوچك و عمدتاً ناشناخته ي ديگرم همين هراس از مرگ و نبودن است. خدشه دار شدن هويت كسي كه تحت عنوان «من» او را مي شناسم. كتاب هاي زيادي اين مدت درباره مراقبه خواندم و از مراقبه گران باتجربه خوانده و شنيده ام كه بين اين همه مراقبه و مديتيشن ريز و درشت بتوانم تصميم بگيرم كه كدامش برايم مناسب و جوابگوست كه بتوانم افسارگسيختگي ذهن و منفي گرايي هاي ريشه دار را – كه حتي خودم هم خبر ندارم كه منفي گرايي ست و دارد يك جايي در اعماق سلول هاي بدنم نفس مي كشد و كار خودش را انجام مي دهد و زندگي و رفتار و نوع بازي هايم در زندگي را تعيين و هدايت مي كند- ببينم. حالا تجربه ام با ويپاسانا پرتلاطم بوده: قايق ِنگاه را در درياي تن روانه كردن، با نفس ها – هر نفس- پارو زدن، پارو زدن. كلمات چقدر بي ارزش و بي معنا هستند هنگام مراقبه و نگاه. جمله ها آغاز ندارند، پايان ندارند، مثل موج بي اعتبارند. مثل تكّه هاي كاه پخش مي شوند و پايين مي آيند، محو مي شوند. دوباره تكرار مي شوند. دوباره نابود مي شوند. طوري نابود كه انگار هيچ وقت نبوده اند. صرفا تجلّي تلاطم ِذهن اند و ديگر هيچ.
مراقبه ي ويپاسانا در خودش جذبه و شور و هيجان و از خود بي خود شدن ندارد. و اگر احيانا داشته باشد هرگز نبايد جايگاه تو به عنوان «شاهد» از دست برود. عينا تو را – توي واقعي اين لحظه را- مي برد به سفر به حيطه ي حضور واقعي تو. جايي كه هميشه گمان مي كردي سرزميني بوده محكم و پايدار. مي توانستي محكم و با اطمينان گام برداري بر روي آن و مراقبه به تو نشان مي دهد كه اين سرزمين جز يك اقيانوس هميشه موّاج و روان چيز ديگري نبوده است و جلوه هاي آن همواره بي اعتبار، همواره به شدّت متغيّر. تجربه ي عميق و زنده ي ناپايندگي است. تجربه اي كه هنگام مرگ ديگران گمان مي كنيم چيزي از آن فهميده ايم اما چه طور است كه اينقدر ساده فراموش مي شود و دوباره همانيم كه بوديم. تغييري در نوع ِ بودن و عملكردمان در زندگي رخ نداده است. خطايي نيست. تجربه اي كه عيني و شخصي نباشد هميشه به صورت يك داستان، يك روايت، يك شنيده و در احمقانه ترين شكلش – يك اعتقاد- باقي مي ماند. آدمي از دردِ ديگري چه مي فهمد تا زماني كه آن را با بدن خودش احساس نكرده باشد؟
مراقبه، تجربه ي مرگ و درك ِ ناپايندگي است. تجربه ي «ماهيچ، ما نگاه». فرصتي است كه مي تواني تمرين كني تعادل خودت و اين ذهن سركش و نا آرام را در جايگاه شاهد – كه جايگاهي بس قدرتمند است- حفظ كني. صحنه ها، رويدادها، افكار و حس ها هر چه مي خواهند باشند. اگر شادي، اگر شور، اگر اندوه، اگر درد. فاصله اي كه شاهد از «من» (EGO) مي گيرد. فرصتي براي تماشاي من ِ گذرا، من ِ ناپايدار، من ِ ميرا. مني كه براي خوشحال بودن و بدحال بودنش به آب و آتش مي زنيم، حساب سود و زيانش را داريم. مني كه مثل بار روي شانه هايمان حملش مي كنيم. مني كه به تمامي فاصله ي ماست با ديگري، و اصلا كارش ساختن ِ «ديگري» است. مراقبه اضمحلالِ «من» است. مني كه آنقدر نگران دردها و لذّت هايش بوده ايم كه «ديگري» را به كل فراموش كرده ايم. مراقبه پل مي زند، ميانِ شاهد و ديگري.
و مهم تر از همه تمرين هوشياري است. مخصوصا براي مني كه اغلب همه جا بوده ام جز همان جا كه بوده ام! و اين كه دارم مي بينم اگر بتوان به هر شكلي يا با هر شيوه اي (مثلا مراقبه ها كه شيوه هاي آگاهانه طراحي شده هستند) فاصله را- در واقع توهم ذهني ِ دوري از مرگ را- هر چه كمتر كرد مي شود به زندگي و زنده بودنِ واقعي نزديك تر و نزديك تر شد. مي توان زندگي را در آغوش گرفت. در فضايي وراي غم ها و شادي ها. طوري وراي دردها و لذّت ها. در جهانِ ناپايداري كه هميشه همه چيز گردن نهاده به اين قانونِ بزرگ طبيعت است كه «اين نيز بگذرد»، با فاصله اي از مرگ و در واقع از زندگي و در حقيقت از «ديگري»، چرا بايد فرصتِ ناب ِبودن را به رنج و نارضايي و ترديد گذراند؟
مراقبه يكي از راه هايي است كه مي تواند من ِ دروغين را ذوب كند و بگذارد كه در اين هياهاي پوچ زندگي و ميان اين همه بازي نازيباي نامردانه، ديگري را هم ببينيم، جام را از ستايش و پرستش و دغدغه ي من تهي كنيم و در تنگناي خفقان آور نيازها و بيزاري ها و اشتياق ها، خوش آمدن ها و بد آمدن ها، مجالي براي رهاترين و زيباترين بازي ِ انساني– عشق ورزيدن به ديگري – فراهم آوريم.
.

.

*سَنكارا واژه اي پالي ست به معناي واكنش نا آگاهانه و شرطي شده ي ذهن.

از سروش

2006-05-30T14:31:00.000+03:30

لباس لحظه ها پاك است...

داستانِ تو زندانِ تو

2006-05-15T12:15:00.000+03:30

ما آدم ها اكثرمان «داستان» اي داريم. به روي خودمان برچسب مي زنيم. من معلم مدرسه ام، من يك مادربزرگم، من جواني نوانديش و متعلق به نسل نو هستم. داستان ما مثل يك نرم افزار عمل مي كند، بين دو گوشمان جا گرفته و كنترل و هدايت زندگي مان را به دست دارد. داستانمان را مثل يك كالا دستمان مي گيريم و با آن بازاريابي مي كنيم. يك دكان سيار. به دنبال مشتري مي گرديم. مي بريمش به محل كارمان، به مهماني، جمع دوستان، حتي وقتي براي تعطيلات به مسافرت مي رويم. در مهماني ها منتظر وقت مناسب مي گرديم كه آن را بيرون بكشيم: من زجركشيده هستم. كودكي سختي داشته ام، مورد كودك آزاري قرار گرفته ام، من يك مطلقه ام. به من ظلم شده است. محروميت كشيده ام. امكانات زيادي از من گرفته شده است. ما زندگي مان را طوري مي گذرانيم كه داستان را خوب جا بياندازيم. ماشين هاي خاصي مي خريم و لباس هاي خاصي مي پوشيم، دوستان به خصوصي انتخاب مي كنيم، به مكان هاي خاصي مي رويم. همه و همه براي اين كه داستان خوب جا بيفتد. آقاي ميم پزشك است. او بايد خانه اي در محله اي داشته باشد كه پزشكان در آن ساكنند. سرگرمي هايي را انتخاب كند كه برازنده ي يك پزشك باشد. بيچاره آقاي ميم. او مثل يك تكه بيسكوييت سگ بي اثر و وامانده است.

تلاش براي جا انداختن يك «داستان» ما را بدبخت مي كند. اگر داستان من اين باشد كه «من يك معلم مدرسه ام»، آن وقت به محض اين كه شغلم را از دست بدهم ديگر نمي دانم كه هستم.

سر بزنگاه اينجاست:
تو داستانت نيستي، و اين براي هيچ كس كوچكترين اهميتي ندارد.
.

.
ببينيد اين ها آشنا نيستند؟
من آدم مهمي هستم و مردم بايد بدانند چطور با من رفتار كنند. بعضي ها اصرار دارند كه ديگران بايد آنها را تشخيص بدهند. بدانند كه آنها چقدر پولدار، چقدر تحصيلكرده، چقدر متفكر، چقدر حساس، چقدر كاردرست و چقدر متمايزند. چقدر با بقيه فرق دارند. تا زمان كه نياز داريم ديگران بدانند ما چقدر مهم هستيم «شادي» ما در دست ديگران است. «مهم بودن» را فراموش كن. توهم ِ مهم بودن، ما و زندگي مان را زير فشار مي برد. زماني كه مجبور نباشيم «كسي» باشيم مي توانيم رها شويم و بياساييم. نفس هاي عميق بكشيم. وقتي بي نياز از توجه ديگران هستي، آن وقت زندگي ات سبك، رها و با فراغ خاطر همراه مي شود...
.
من آدمي هستم كه هرگز/ هميشه با فلان وسيله به سفر مي روم، فلان فروشگاه خريد مي كنم، به تئاتر مي روم، با آدم هايي كه فلان طور باشند معاشرت مي كنم، فلان غذا را دوست دارم، فلان كار را هرگز انجام نمي دهم يا هميشه انجام مي دهم. «من هميشه» و «من هرگز» زندان ها و قفس هاي بزرگ و كوچكي هستند كه ما خودمان را به آنها مي اندازيم و محبوس مي كنيم. وقتي شروع مي كني و مي گويي «من هميشه» ديگر اين تو نيستي بلكه داستان توست كه دارد حرف مي زند.
.
داستان هاي ديگري هم داريم:
من آدم حساسي هستم، اتفاقات به شدت مرا متاثر مي كنند...
من يك انسان واقعي ام...
من آدم درستكاري هستم...

اعتقاد من اين است كه...
من عاقل و فرزانه ام و به همين دليل همواره...
.

.
يك بار هم كه شده بيا و اين سوال را از خودت بپرس:

راستي چه مي شد اگر من داستاني نداشتم؟...

.
..

FOLLOW YOUR HEART /ANDREW MATTHEWS

شكسته بسته تكه اي از اين كتاب فوق العاده را فارسي كردم و چيزهايي را هم خودم به آن اضافه كردم. كتاب به انگليسي خيلي ساده و بي اندازه روان نوشته شده است. اگر تنبلي نكنم باز هم تكه هاي ديگري را بر مي گردانم. ولي خريدن و خواندنش مسلما معطلي كمتري دارد. مجموعه درس هاي ساده و بي نظيري كه وقتي نمي دانيم زندگيمان را با دست خودمان بدل به جهنم مي كنيم و وقتي بدانيم، بازيگر ِ سبك، شاد و چالاك صحنه هاي زندگي خواهيم بود. (كه البته اين هم يك انتخاب است).

روزنه اي به رنگ

2006-05-12T13:25:00.000+03:30

پس كوچه هاي خاموش ابيانه
با ملاحت و هاله

آوازهاي نو

2006-05-11T20:15:00.000+03:30

غروب مي گويد:
"تشنه ي سايه ام"
و ماه:
"ستاره مي خواهم."
چشمه ي بلورين به جست و جوي لب هاست
باد به جست و جوي آه

من تشنه ي عطرم و خنده
تشنه ي ترانه اي نو
بي ماه و زنبق
بي عشق مرده.

تشنه ي ترانه اي در سپيده دمان
كه تن دورترين آبگيرها را بلرزاند
موج برانگيزد و اميد بسازد
سرشار از انديشه
بيگانه با غم بيگانه با درد
بيگانه با وهم

ترانه اي غزل به تن
كه سكوت را با لبخند پر كند
فوج كبوتران كور
در ژرفاي راز

ترانه اي كه در جان اشيا بخلد
در جان بادها
و سرانجام در شادي بي پايان دل
آرام گيرد.

مرغ عشق ميان دندان هاي تو/ لوركا / ترجمه ي احمد پوري

كتاب

2006-05-09T00:21:00.000+03:30

از مقدمه ي معروفِ كچل كفتر باز:
بعضي ها مي گويند هر كتابي به يك بار خواندنش مي ارزد. اين حرف چرند است. در دنيا آنقدر كتاب خوب داريم كه عمر ما براي خواندن نصفِ نصفِ آنها هم كافي نيست. از ميان كتاب ها بايد خوب ها را انتخاب كنيم. كتاب هايي را انتخاب كنيم كه به پرسش هاي جوراجور ما جواب هاي درست مي دهند. ما را با اجتماع خودمان و ملت هاي ديگر آشنا مي كنند و ناخوشي هاي اجتماعي را به ما مي شناسانند.

آقاي بهرنگ ِفراموش نشدني ِ سال هاي كودكي.

به تو نان دادم

2006-04-21T01:19:00.000+03:30

من كه هستم؟

2006-04-20T20:16:00.000+03:30

پادشاهي از نجار پيرش تقاضاي يك ميز كرد. پيرمرد گفت: من خودم خيلي پيرم و پسر من هم هنوز توانايي انجام اين كار را ندارد. او دارد كم كم كار را ياد مي گيرد. اما من سعي خودم را خواهم كرد كه اين تقاضا را به بهترين وجهي برآورده سازم. به من وقت بدهيد.
پيرمرد به جنگل رفت و بعد از سه روز برگشت.
شاه پرسيد: آوردن مقدار كمي چوب از جنگل سه روز وقت گرفت؟
نجار پير گفت: اين كار گاهي سه روز وقت مي گيرد، گاهي سه ماه و گاه تا سه سال هم نمي توان چوب مناسبي پيدا كرد. اين كار يك كار هنري دشوار است.
شاه متعجب شد و گفت: منظورت چيست؟
مرد نجار گفت: من اول بايد كاري كنم كه همه ي افكار خشن از ذهنم محو شوند، همه ي تجاوزگري ها محو شوند. ديگر خشن نباشم و تنها دلسوزي و عشق ناب در من وجود داشته باشد. هنگامي كه آن حس بي ذهني را در خود ببينم، به جنگل مي روم. چون فقط از طريق اين نوع حس مي توانم درخت مناسب را پيدا كنم. با تجاوزگري، چطور مي توانم درخت مناسب را پيدا كنم؟ من بايد از خود درختان بپرسم كه كدامشان دوست دارند ميز بشوند. من مي روم، و به اطراف نگاهي مي اندازم، و هنگامي كه احساس مي كنم كه اين درخت مي خواهد... و خواستن او فقط هنگامي حس مي شود كه من در خود انديشه اي نداشته باشم. بدين ترتيب امكان مكاشفه به وجود مي آيد و هنگامي كه من مطلقا خالي باشم، خيلي ساده در اطراف درختان پرسه مي زنم تا آن حس را هر چه بيشتر و بيشتر پيدا كنم. هنگامي كه احساس مي كنم كه اين درخت مناسب است، كنار آن درخت مي نشينم و از او اجازه مي گيرم: من مي خواهم يكي از شاخه هاي تو را ببرم. آيا اجازه مي دهي؟ اگر درخت با رضايت قلبي بله بگويد آن وقت من كار بريدن را انجام مي دهم. در غير اين صورت من كه هستم كه آن شاخه را ببرم؟
.
هنگامي كه هيزم شكن در اطراف درخت مي چرخد، درخت از ترس به خود مي لرزد، نگران مي شود، هراسان مي شود، نسبت به زندگي خود دلبستگي بيشتري مي يابد. هيچ تائوئيستي در چنين حالتي درخت را نخواهد بريد. نه! ابدا او چنين كاري نخواهد كرد. اگر درخت نخواهد، ما كه هستيم؟ ما فقط هنگامي مي توانيم شاخه هاي يك درخت را ببريم كه او خودش براي مشاركت جستن آماده باشد.

.

كارگران شهرداري پشت پنجره ي خانه يك درخت جوان را مثل يك انسان جوان طناب انداختند دورش تا مسير سقوطش را معلوم كنند و بعد، قطعش كردند...
.

وقتی که به کارش می گیری

2006-03-26T09:18:00.000+03:30

.هنگامی که جست و جو می کنی، آن را نمی یابی.

هنگامی که گوش فرا می دهی، آن را نمی شنوی.

وقتی که به کارش می گیری، تمام نشدنی ست.

.و

.تائـو

باغچه

2006-03-25T21:29:00.000+03:30

یک زندگی دیگر

2006-03-24T09:52:00.000+03:30

بسیار نزدیک به یک زندگی دیگریم. جای هیچ شک و شبهه ای نیست. یک زندگی شاد، تر و تازه. تقریبا قابل لمس است. از حالا فکرمان آنجاست. در هوایی صاف و گسترده. قلبمان در آنجا می تپد، انگار جدا شده، مثل یک پیشاهنگ. با این وصف، هیچ اتفاقی نمی افتد. مانعی وجود دارد. فکر می کنیم چیزی مانع ماست. می گردیم. برای پیدا کردن این مانع، هیچ شانسی نداریم. چون، چیزی مانع نیست؛ مانع خود ما هستیم. چون هنوز به این زندگی بی روحی که دوستش نداریم، وابسته ایم. هنوز به بسیاری چیزها وابسته ایم. چه کنیم؟ چگونه خود را ترک کنیم؟ این تنها شیوه ی ترک کردن همه ی چیزهای دیگر است. باید فرشته ای سربرسد. یک فرشته ی واقعی. با مهربانی، با خشونت. با رفتاری خشن و نامرئی. کسی که ما را از شر همه چیز رها سازد اما بلافاصله اسیر خود نکند. بله، آلب هم منتظر چنین چیزی است. در صومعه یا قهوه خانه.
و چون او یک فرشته ی واقعی است، یک روز یکشنبه، از محلی که انتظارش را نداریم، وارد می شود. بسیار دور از صومعه و قهوه خانه.

صفحات 118و 119 از کتاب زن آینده/ کریستیان بوبن، عیدی هاله به من.

چیزی مانع نیست. مانع خود ما هستیم. آیا حقیقتا هر لحظه در حال تجربه ی حس و حالی نیستیم که انتخاب یک من تکراری ست؟ بیگانه نیست و عمیقا نیاز این من تکراری را برآورده می کند؟ آیا واقعا چیزی بیش از آن می خواهیم؟ آیا واقعا چیزی بیش از آن برای ما لذت بخش و راضی کننده است؟ آیا این حال و لذت «نداشتن آن چیز بیشتر» نیست که برای ما خواستنی تر است؟
چه می خواهیم؟
نگاهی به حس و حال خودت همین لحظه - درست همین لحظه- بیانداز.
این دقیقا آن حالی ست که تو می خواهی. حالی که حتی خداوند هم آن را از تو نمی گیرد. تو را از لذت زیستن در آن محروم نمی کند. به انتخاب تو احترام می گذارد.
این دقیقا آخرین حال تو و انتخاب توست.

آینه آن را به تو نشان می دهد.

مبارک

2006-03-20T23:07:00.000+03:30

...

«فصل ها»

زمستان بهار نمی شود.
بهار همیشه بوده، همیشه هست.
زمستان همیشه بوده، همیشه هست.

در کدامین فصل خواهی شکفت؟

از این بهـار نمی گویم،
از فصل هایی می گویم
که تو در آنها
شکوفـه می دهی
جوانـه می زنی...
.

سال نـو
مبـــارک
.

عبور آبی

2006-02-05T15:17:00.000+03:30

عکس: National Geography

امکان

2006-01-24T08:32:00.000+03:30

هر تجربه ای بهایی دارد. ولی چه کسی آن بها را تعیین می کند؟ نقش خود تجربه گر در تعیین بهایی که می پردازد چقدر است؟ اگر بیشتر از آنچه واقعا لازم است...

دیروز که تجربه ای مشابه با تجربه ی خودم را از زبان دیگری شنیدم و او از من مشورت می خواست، اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که او با این کار (مشورت کردن) این امکان را دارد که بهای کمتری بپردازد. و از آن مهم تر این که اصلا بتواند طور دیگر دیدن یک موضوع را هم تجربه کند.

کی بود؟ کجا بود؟

2006-01-21T08:32:00.000+03:30

روح ساده ی کودک مقابل اولین صحنه هایی که در زندگی اش با آنها مواجه می شود، در هم می شکند. پولار می شود، و باعث می شود او برای چگونه بودن در صحنه های بعدی زندگی اش تصمیم بگیرد.

هنوز یادم نیامده که کی بود، کجا بود، که تصمیم گرفتم «حق با من نباشد»...
ذره ذره هم که شده این احساس را رها می کنم اما... کاش یادم بیاید. کاش یادم بیاید و چراغ آن صحنه یک بار برای همیشه خاموش شود.

...

این همه صحنه، این همه نمایش، این همه کودک... که معصومیت کودکانه شان مقابل صحنه هایی که زندگی ترتیب می دهد، در هم می شکند و در قطب های مثبت و منفی جا خوش می کند. و چه مثبت، چه منفی، اگر فرصت نگاه کردن به آنها به دست نیاید درست مثل عروسک خیمه شب بازی، تا پایان عمر او را به حرکت وا می دارد؛ به جنبشی شبیه زندگی- و نه زندگی، بی آن که هرگز بتواند بفهمد چرا؟

...

چرا؟
چرا حق با ما نباشد؟
چرا نتوانیم؟
کجا بود که تصمیم گرفتیم نتوانیم؟

همچون زمین

2006-01-07T14:03:00.000+03:30

وقتی انسانی را می بینی که رنج می کشد، اگر می توانی یاری اش کن. اما پیش از آن مطمئن باش که با باری بر شانه های خودت باز نمی گردی. زیرا در غیر این صورت، تو خود بر رنج جهان افزوده ای.
همچون زمین، در جان خویش ایمن باش.*

لینک: سال 2005، یادآوری کسوف.

.
* نقل به مضمون از آخرین فصل «اکسیر» که این مدت مثل یک معلم با من زندگی کرد.

کودک ذهن

2006-01-07T12:46:00.000+03:30

از صبح که چشماشو باز کرد باز شروع کرد. وقتی داشتم اطو می کردم بهش گفتم قراره بری مدرسه. یه مدرسه ی خوب. درجا شروع کرد بالا پایین پریدن و دیوونه بازی. خنده م گرفت. برگشتم نگاش کردم. فهمید هم آرومم هم مهربون. ساکت شد. واستاد. چرا؟ وقتش شده. همه ش که نمی شه من و تو با هم حرف بزنیم. همه ش که نمی شه بپر بپر و بازی. چیزای دیگه هم هست. من هر چی بلد بودم یادت دادم. بیشتر از این بلد نیستم. خب؟
- خب.
- خوشحالی؟
- آره.

و تو می مانی...

2006-01-04T11:28:00.000+03:30

دکتر عین مدام از اتاقش می آید اینجا. با نا آرامی دست هایش را در هوا تکان می دهد، سراسیمه حرف می زند. موقع حرف زدن با تمام بدنش نا آرامی اش را نشان می دهد... و گوش نمی کند. من برایش توضیح می دهم. یک مطلب را بارها. بارها، بارها... اما او نمی شنود. خودش را نمی بیند. گاهی بر می گردم و سعی می کنم بین پی در پی حرف زدن ها و داد کشیدن هایش چشم هایش را پیدا کنم. هست. فهم هست. می بینم. کم سو ولی واضح. اما پیوسته حرف زدن های پیرمرد و بی تابی کردن هایش مجالی برای تابیدن آن نور کم سو باقی نمی گذارد.
بی رحمانه از ذهنم می گذرد که این فهم زندانی پشت میله های عمر شتابزده ی این پیرمرد، انگار فقط با مرگ می تواند رها شود.

به نشنیدن ها و نفهمیدن های خودم و همه ی آدم ها فکر می کنم...

خوشرنگ

2006-01-03T08:58:00.000+03:30

با صبا رفتیم که گیتار بخره و شروع کنه یاد گرفتن. یه گیتار قشنگ و خوش رنگ و خوش صدا خرید. از این که صبا اینقدر ذوق داشت چقدر خوشحال بودم. چقدر می تونه خوش بگذره. از این که اینقدر سبک و بی معنی نگاه می کردم به گیتارهای پشت ویترین مغازه ها چقدر احساس خوبی داشتم. تک تکشون دوست بودن روی سه پایه ها نشسته. در حال تماشای مشتری ها و رهگذرها.

چطوری زندگی می تونه با وجود این همه ساز و رنگ کسل کننده باشه؟ چطوری می تونه فراموش بشه؟ چطوری می تونه سخت بگذره و سنگین باشه؟
فقط یه طور: وقتی که خودتو فراموش کرده باشی...

شمارشی کوتاه

2006-01-02T09:33:00.000+03:30

جمله بی قراری ات

.از طلب قرار توست

باید بی قراری را رها کنیم یا جمله را یا طلب را و یا قرار را؟ و یا هیچ کدام و باید را؟
يا همه را...

چه دشوار است با هیچ یک از اینها نبودن و بودن...
سبکی تحمل ناپذير وجود* را تاب آوردن.

دشوار بودن، دشوار است...
سادگی ما در این است. ساده آنقدر که نمی گنجیم.

شمارشی کوتاه...

*همان بار هستی (میلان کوندرا).

یکی بود

2006-01-01T15:45:00.001+03:30

بدن یک آدم را ساختیم. من مطمئن بودم که آن دایره ی سر را دوست دارم. دست ها در دست هم آدم را ساختیم. هر کدام یک جا نشسته بودیم. اما وقتی آدم بلند می شد همه مان یکی بودیم.
کتابی که احتیاج داشتم را با چشم های بسته گرفتم. از یار خودم، لیلا.

بیدار شو! بلند شو ...
ما همه یکی هستیم.

رشته ای در دست تو

2005-12-31T10:11:00.000+03:30

به جای زیستن ناگزیر با تاریخ گذشته ات،

«خاطرات آینده ات» را

امروز زندگی کن.

مرور و یاد داشت

2005-12-31T10:00:00.000+03:30

من می توانم سر جنگ یا صلح داشتن با حس و حال هایی که تا به حال در زندگی ام داشته ام را ادامه بدهم. این کار با تمام تلخی ها و تنگی ها و رضایتمندی ها و نارضایتی هایی که همراهش هست یک خوبی دارد و آن هم این است که آشناست. چون در همین حس و حال ها بوده که من همیشه خودم را شناخته ام. دست به صورتم کشیده ام و در نهایت رضایت یا نارضایتی انگار در ذهنم با خودم گفته ام «خب، من همانم» خودم را به جا می آورم. و این به من احساس امنیت می دهد. به ذهنم احساس امنیت می دهد. ذهنی که محدودیت را دوست دارد و از سفر به فراسوی آنچه می شناسد، می هراسد. بله همه چیز – خوب یا بد، زشت یا زیبا- سرجایش است و تو امنی. تو شناخته می شوی. جهان هم –خوب یا بد، زشت یا زیبا- سرجایش هست و تو آن را می شناسی.

اما تو آن چیزی نیستی که می شناسی.
آنچه شناخته ای جز مشتی حس و حال و افکار گذرا- همچون ابرها در آسمان- نیستند...
و جهان، ساکنی روان برای ابد...

یک یادداشت کوچک برای حال

2005-12-26T08:30:00.000+03:30

نمی توانم بگویم حالم چطور است. چون این روزها مدام در حال دیدن، مکث و رها کردن حالم هستم. بنابراین حالم همان می توانم بگویم که «چطور» است!

کم می دانم. خیلی کم می دانم. گذشته از این که می فهمم همین قدر هم که می دانم شدیدا در معرض بی اعتباری است.

به یک حلقه وصلم. هر چند که همیشه آدم وصل است فقط ممکن است حواسش پرت باشد و نداند و در این ندانستن بی قراری کند. این هفته هم یک گروه تازه تشکیل داده ایم با کلی برنامه. یکی از آن ها این است که صبح های زود به نوبت همدیگر را بیدار می کنیم و یک جمله از کتابی که این هفته هر کسی برای خودش انتخاب کرده است و می خواند، برای هم می خوانیم. و برنامه های دیگر...

دوباره گیتار زدنم به حرفم نمی آید. فقط یک قلب بعد از سال ها دوباره دارد می تپد. دوباره کم و بیش با همان بی قراری همیشگی اما بی هراس از تمام شدن.

حال غریبی دارم...

مرز

2005-12-21T09:32:00.000+03:30

.
حال ات چطور است؟

پاسخ به این پرسش
آخرین اجبار نیست؛
.
اولين انتخاب است.

از آیدا

2005-12-20T10:23:00.000+03:30

این کبوتر روی بالکن خونه کنار تخمش نشسته بود که آیدا ازش عکس گرفت...

سوغات» از هاله»

2005-12-20T10:10:00.000+03:30

این شعر هاله رو دوست دارم. هاله اینجا هم می ذارمش.
بقیه ی نوشته ها و شعرهای قشنگش رو توی وبلاگ خودش بخونید:
.

به او که سخت گرفتار آفتاب است.
آسمان
هدیه کرد
سیاه ابرش را.
زمین جان می گیرد.

سایه ها

2005-12-19T11:06:00.000+03:30

در نگرانی این لحظه ی يأس
که سایه ها دراز می شوند
و شب با قدم های کوتاه
دره را می انبارد... *
.
.
آنقدر صندوقچه ام را طی سال ها پر کردم و سر نزدم و خالی نکردم که حالا هر چه خالی می کنم هنوز مانده... باید ادامه بدهم. حرف زیادی برای گفتن ندارم. فقط برای رها کردن. فکر هایی که رها نکردمشان، حس هایی که هر کدام به یک خاطره چسبیدند برای خود کسی شدند و بعد سکان کشتی مرا در دست گرفتند و مثل یک بمب مرا به انفجار رساندند. مرزی که گمان می کنم هر کسی در زندگی اش آن را تجربه کرده است یا دیر یا زود آن را تجربه خواهد کرد. برایم عجیب است و درعین حال ساده ... آنقدر که نمی دانم چطور از آنها حرف بزنم. هر چند گفتنی هم نیست. فقط انجام دادنی است. در را باز می گذارم. گاهی تک تک گاهی چند تا با هم جلو می آیند (کاری که همیشه کرده اند) و من آنها را می بینم. می گذارم که ببینمشان (کاری که پیشترها به ندرت انجام می دادم). و آن لحظه، لحظه ای ست که نور تابیده و آنها آزاد شده اند. نیروشان آن یک مرتبه برای آن لحظه سوخته است. آرام می گیرند و می روند... و این ادامه دارد. سایه سوزانی در درون است که به آرامی می تواند همیشه بر پا باشد...

کی می رسد آن روزی که وقتی تو و من با هم حرف می زنیم یک انسان باشد که با یک انسان حرف می زند و صداهایمان در همهمه ی حرف ها و فریادهای اهالی ستیزه جو و آشتی ناپذیر شهر سایه ها گم نشود. شهری که پرنده ی غمگین ایمان از قلب ساکنانش گریخته است...

من آن روز را انتظار می کشم.

* تکه ای از شعر«... وحسرتی»، احمد شاملو، که حمید هامون وقتی در آسانسور زیر آن همه باری که توی دستش بود بسته می شد بلند بلند می خواند. صورتش، خستگی اش و اندوهی که در صدایش موج می زد را هیچ وقت یادم نمی رود.

نقشه

2005-12-19T10:00:00.000+03:30

نقشه ها برای آنجا که تو می روی بی فایده اند، زیرا قلمرویی که در پیش داری مدام در حال تغییر است. چگونه می توانی آب جاری را ترسیم کنی؟

«باز هم مرلین»

چه جوری بهت نشون بدم

2005-12-17T23:03:00.000+03:30

پاپا وقتی بچه بودیم و مثلا می گفتیم آخه این چرا کجه! یه جواب باحالی می داد که آدم یا لجش یادش می رفت یا بدتر لجش در می اومد.
می گفت: برای این که جنابالو بگی « این چرا کجه».

هر چه باشد

2005-12-17T10:37:00.000+03:30

.احساس ها و فکر هایم را – هر چه باشد- با نفسم در یک بادکنک خیالی می دمم و بعد آن را به آسمان می فرستم. رها می کنم که برود. یا آن ها را توی دست هایم جمع می کنم، یک گلوله ی برفی می سازم و پرت می کنم. یا یک سینی را بالای سرم می برم هر چه آمده را رویش می گذارم بعد آن را به زمین می زنم و می شکنم. یا ...

امروز از وقتی که بیدار شدم دوباره شروع کردم. موقع شستن دست و صورتم، موقع لباس پوشیدن، خوراکی برداشتن از یخچال، کفش پوشیدن، از خانه بیرون آمدن، نفس کشیدن در هوای سرد و باران زده ی صبح – که امروز چقدر خوب بود-، وقتی توی ایستگاه اتوبوس بودم، وقتی سوار شدم، وقتی نشسته بودم و وقتی پیاده شدم... توی پیاده رو راه می رفتم که دیدم دارم آواز می خوانم. یکی از آوازهای پری زنگنه را. نفهمیدم که کی شروع کرده بودم. دیدم دست هایم توی جیب کاپشنم مانده و آواز آمده است...

مثل کودکی

2005-12-11T12:40:00.000+03:30

اگر راه رفتن در کوره راه و تاریکی هراس انگیز است
آواز بخوان
دوباره مثل کودکی
دوباره نور

نبرد با تاریکی.

عاشق کیست؟

2005-12-10T12:20:00.000+03:30

نوسانات حال من ادامه دارد. بالا می روم، پایین می آیم تا بالاخره به تعادل برسم، یا دست کم متعادل تر شوم.
وقتی دوباره شروع کردم نوشتن، توی آن همه حس و حال های غمگین و احساس تنهایی و تناقض های درونی خودم، فقط یک چیز بود که من را سر شوق آورد. آن هم دوباره نوشتن فخری بود. وقتی دیدم دوباره می نویسد من هم سر شوق آمدم. گفتم شروع کنم یک چیزی می شود. اما ...
نمی دانم موج است توی هوا، نمی دانم... انرژی هایم تحلیل می روند. شاید هنوز بلد نیستم چطور باید از انرژی ام استفاده کنم که کم نیاورم. یا حواسم باشد به وقت هایی که انرژی دارم و احساسم هم خوب است و فراموشم نشود که چطور. شاید نه، واقعا هم چیز زیادی نمی دانستم. قدرت روح آدمیزاد بی نهایت است – به اندازه ای که از آن آگاه باشد- ولی انرژی این تن محدود است. باید فکر و برنامه باشد برایش که کم نیاوریم. نگاه باشد که درست به کارش بگیریم.
کوروش درباره ی انرژی ها حرف می زد، درباره ی این که آدم ها چطور به این انرژی نیاز دارند و این نیاز چقدر ضروری است و شوخی سرش نمی شود. به هر ترتیبی اگر کم بیاید، اگر آدم تخلیه بشود به تکاپو می افتد که برای زنده ماندن آن را به دستش بیاورد. و اگر آدم آگاه نباشد که چطور خودش آن را به دست بیاورد غیر انسانی ترین کارها را هم ممکن است انجام بدهد. نا آگاهانه انجام می دهد و علی رغم این که زنده می ماند احساس خوبی از زنده ماندن و زندگی اش ندارد. انرژی های آلوده، انرژی هایی که در فضایی جز فضای صمیمیت از همدیگر می دزدیم و حتی تصورش را هم نمی کنیم که جریان چیز دیگری است... به اسم دوستی، به اسم روابط خانوادگی، حتی به اسم عاشقی.
فهم اینها دردناک و تکان دهنده است. من عاشق تو ام و بدون تو زنده نمی مانم. اما این نیست. من نیروی تو را می خواهم! نیرویی که خودم کم آورده ام. یا نمی دانم چطور باید به دستش بیاورم. من دوست توام، به فکر تو ام. پس چرا تو پاسخ نمی دهی، اما این نیست. من نیرو می خواهم. و این شوخی ندارد.(این تیکه پاک شده) پدری که با بچه هایش خشونت می کند، بگو مگو های زن و شوهرها، دوستی های طلبکارانه، بازجویی کردن ها، انزوا طلبی (مدل غالب خودم) و بی اعتنایی کردن ها، مچ گرفتن ها- اگر آگاهانه نباشد - همه و همه برای به دست آوردن نیرویی است که آدم نمی داند چطور آن را تامین کند.

و صمیميت این نیست، این فضای بودن یک عاشق نیست...

* هدیه و لیلا به تکه های سیاه شده نگاه کنید و آن تکه ی خیلی خشن ناک را هم حذف کردم.

با تو

2005-12-06T12:31:00.001+03:30

در اوج آشفتگی باز هم آشفته نیستم. ته وجودم یک «آری» هست. یک «لبخند» که شاید همان لحظه که به تقاضای من پاسخ دادی: « آری باش» روی لب هایم نشست. خیلی وقت ها فراموش می کنم. خیلی وقت ها سایه ها هجوم می آورند هجوم تنهایی را سخت احساس می کنم و به وحشت می افتم. اما باز آن لبخند – که یادم برده ای کی کجا چه وقت- با تو حرف زدم و گفتم می خواهم و تو گفتی باشد.
از هجوم سایه ها می ترسم اما خواهم خواند، آواز خواهم خواند و از سایه ها عبور خواهم کرد.
دست هایم را با دست های بزرگ مهربانت بگیر و ببر مرا. آنجا که می دانم که نمی دانم. آنجا که نمی دانم که نمی دانم...
گام به گام خواهم آمد.

بازی

2005-12-04T13:17:00.000+03:30

..
تو نیمه نیستی
هر دو نیمه مال تو است.

تو سکه نیستی
خرج نمی شوی
نمی میری
سکه در دست تو است.
هر دو روی سکه نزد تو است.

چپ یا راست
مشت مشت تو است.

ر مثل رهایی

2005-11-30T08:44:00.000+03:30

سدونا اول یه دونا بود
بعد شد دو دونا
بعد شد سه دونا!

روایت از حضرت تینوش (یاد کارهای اعصاب خورد کن ات به خیر باد!)
همشهری جان نیستی ببینی توی چه استرچی گیر افتادم. اینطوری نوشتم و یادت کردم که سختیش برام کمتر بشه یه کم. ولی که چی. یه کاری که باید کرد باید کرد. این امتحانو باید پاس کنم.

بگذار باشد
بگذار برود
چشم ها باز

...

نگاه

2005-11-26T10:57:00.000+03:30

در عین حال که می دانستم، چقدر نمی دانستم. نادانی تا به این حد. و ناآگاهی تا به این حد. وقتی ندانی از ابزاری به نام «ذهن» چطور استفاده کنی و جای این که تو به او فرمان بدهی تحت فرمانش باشی زندگی چقدر رنج آور و از سر ضعف است. قدرتی نداری. زندانبان روح خودت هستی. روحی که هر چه قدرتمندتر باشد در چنین حالتی عاصی تر و ویرانگرتر و مخرب تر است. جز تنگی و اندوه و اسارت تجربه ی دیگری نمی تواند داشته باشد. اما خراب کردن دیوارهای ذهن. این که دیوارها کدامند، موانع کدامند، ترس ها کدامند، درد از کجا است..
یکباره نمی توانم جا به جایت کنم. اندک اندک دارم نگاهت می کنم. هر لحظه که می بینمت جای تو عوض شده. هر لحظه که بارهای تو را رها می کنم سبکبال تر شده ام. هر مانعی که در ذهنم از مقابلم بر می دارم یک مانع در جهان از سر راهم برداشته می شود.
من نمی دانستم که «نگاه» از من است. خیلی ساده نمی دانستم و فشار و محدودیت و تقدیر از این «ندانستن» معنا پیدا می کرد.

وقتی «نگاه» می کنی، جاده بی انتهاست و زنجیرها اندک اندک از دست ها و پاها فرو می ریزند.

پدر

2005-11-26T10:01:00.000+03:30

برگشته ام و حس دلتنگی عمیقی با من آمده و هست. می دانم خودم فرق کرده ام پاپا. بار اول با چشم های بسته و نا آگاهانه بود سال گذشته، عبور کرده از مرزی که طی کردنش ناممکن می نمود و حالا با چشم هایی که دارد لحظه لحظه باز می شود، عبور کرده از مرزهایی دیگر. تو همان هستی. همانی که همیشه تو را با کلماتت قضاوت کردم و آنقدر خودم را زیر بار وزن آنها بردم که مجالی برای زندگی کردن و نفس کشیدن خودم و حس کردن وجود سرشار از شور و احترام عمیق تو به زندگی و حضور مسوولانه ات که پشت کلمات و لحن قضاوت کننده ی تو پنهان بود نگذاشتم.

فقط این که باش پدر. بگذار باز هم وزن بودنت را با تمام وجودم احساس کنم. وزن بودن تو را به دور از هر قضاوتی.

مرلین

2005-11-23T21:28:00.000+03:30

یک بار که آرتور افسوس خورد که مرلین او را فقط با نیم نگاهی از جهان، در جنگل نگاه داشته است، مرلین غرید: «جهان؟ تصور می کنی که مردم جهان- افرادی که در دهکده دیدی- چگونه زندگی می کنند؟ آنها نگران لذت و رنج اند، جویای نیکی و در احتراز از دیگری. با این که زنده اند، زندگی خود را با نگرانی درباره مرگ به هدر می دهند. غنی یا فقیر شدن وسواس مداوم آنهاست و به ژرفترین ترس هایشان خوراک می رسانند.»
خوشبختانه کیمیاگر درون هیچ یک از اینها را تجربه نمی کند. چون حقیقت را می بیند، عدم حقیقت را نمی بیند. زیرا بازی اضداد- لذت و رنج، غنی و فقیر، خیر و شر- فقط مادامی حقیقت می نماید که نیاموزی از چهارچوب گسترده تر کیمیاگر ببینی. نفی نمی شود که این نمایشنامه ی زندگی روزمره برای مردم عادی بسیار واقعی است. نمایش بیرونی زندگی، زندگی است، اگر همه ی آنچه باور داری حس هایت باشند: آنچه می بینی و احساس می کنی.
فانیان برای حل این وسواس مشغولیت با ظواهر و تشنگی برای معنا به کیمیاگر بدل شدند. فانیان اندیشیدند که چیزی بیشتر از آنچه با آن به سر می بریم و دقیقا نمی دانیم آن چیز بیشتر چه می تواند باشد، باید وجود داشته باشد. مرلین به آرتور اندرز داد: «مدتی را صرف تامل کن- نه بر آنچه که می بینی، بلکه چرا آن را می بینی.»

نقل از کتاب «اکسیر» که دارم آن را می خوانم...

تو چرخ مي زني جانانه!

2005-11-18T18:19:00.000+03:30

قرار تئاترو به هم زديم و رفتيم جشنواره ي فيلم كوتاه. هميشه از فيلم كوتاه خوشم مي اومد اما تازگي ها چون خودم چند تا -مثلا- فيلم كوجيك جيك ساخته م با دوربين نازنين خودم حواسم جمع تر شده. دو تا فيلم بود كه خوشم اومد. يكي يه انيميشن كوتاه از ارمنستان كه درباره ي يه پسربچه اي بود كه نمي خواست بره كودكستان و از اول صبحي كه قرار بود بره تا آخر همينطور عر زد و بابوشكا و ماموشكا و معلم مهدكودك و بچه هاي مهد كودك و كوچه و خيابون و كودكستانو سوسك كرده بود و همه رو روي سرش گذاشته بود! و يكي ديگه هم باز يه انيميشن كوتاه از ژاپن بود كه اينطورشروع مي شد: در مترو باز مي شه و همه به محض وارد شدن - دقيقا عين متروهاي خودمون كه همه گله اي حمله مي كنن- وقتي انتظار داري كه هر كسي بره جايي بشينه و يا آروم جايي پيدا كنه براي سرپا ايستادن با همون هيجاني كه وارد شدن شروع كردن به كتك زدن همديگه! و آي جانانه مي زدن!! سالن رفته بود رو هوا! فكر كردم واقعا هم اون هيجان و وحشي گري موقع سوار شدن مترو بايد همچين دنباله اي داشته باشه چون اين كه توي فيلم نشون داد خيلي خيلي طبيعي تر بود تا اين كه بعد از حمله كردن هر كسي بره و جايي آروم بگيره.

حالا يلدا مي گه اگه تو فيلماتو معرفي كرده بودي يه جايزه اي چيزي گرفته بودي!

به قول پاپا: «چه دانم زاي جان!» بايد بر عمل افزود. دنيا معطل ما نيست. البته كلا هم معطل نيست! چرخ خودش را مي زند جانانه! حالا تو مي توني بياي باهاش بچرخي يا نچرخي و بگي منو بازي نگرفتن. كه حرف مفته. مفت هم گرونه.

گرما

2005-11-14T14:31:00.000+03:30

دیشب با منیژه – که از بوشهر آمده پیش من با مامان- حرف می زدم. می گفتم آرامش من از سر بی خیالی و بی رحمی نیست. می دانم که عبور می کنی. فقط یکبار کافی ست که ببینی پشت این دیوارها آفتاب و گرماست. مثل گنجشک کوچک باران زده است. چشم هایش نگران است. من فقط می توانم تو را گرم کنم. من حالا زنده ام. گرمم. پس با هر چقدر گرما که خودم دارم هر چقدر که می توانم تو را گرم می کنم. بعد هم یک عالم آدم می بینی که همه گرمند و منتظرند دست تو را بگیرند. دستشان را بگیری. هر انسانی که زنده باشد گرم است. گرماست. بقیه را خودت باید بروی. پرهایت که خشک بشوند، خودت می پری.

سه روز است که ژاکت صبا را می پوشم. این گفت دوست دارم بپوشم. من هم گفتم باشد. صبا! ژاکت هایمان را عوض کنيم. حالا صبا هر جا می روم با من است. من هم با صبا. وقتی توی شیشه ها خودم را نگاه می کنم خودم را می بینم یا تو را؟

دیروز عصر دلتنگ دلتنگ داشتم از سرکار بر می گشتم خانه. اتوبوس شلوغ بود. من آن جلو روی صندلی نشسته بودم. بیرون را نگاه می کردم. یک لحظه برگشتم دیدم جلوی من دو تا دست کوچیک میله ی اتوبوس را سفت گرفته. صورتش پشت چادر زنی معلوم نبود. زود بلندش کردم. روی پاهایم نشاندم و محکم بغلش کردم. تا سر حبیب اللهی که پیاده شدم حتی برنگشت نگاه کند که بغل کی نشسته. مادرش چند بار صدایش کرد: حسین خوابی؟ من بروم تو بمانی؟ حسین بیرون را تماشا می کرد. حسین کوچک فاصله ی آن چند ایستگاه را برای من بود. من برای او بودم. آن لحظات برای هیچ کس دیگر نبودم.
تو مرا بغل کرده بودی کوچک من، یا من تو را؟ تو مرا گرم کردی یا من تو را؟ محکم فشارش دادم سرش را بوسیدم و جای خودم نشاندمش و پیاده شدم. فقط همان لحظه ای که پیاده می شدم صورتش را دیدم.

حلقه

2005-11-14T13:38:00.000+03:30

خیلی احساس عجیب و خوبی است. هر چقدر قبلا در زندگی ام احساس می کردم که دارم به اعماق کشیده می شوم حالا احساس می کنم باید تلاش کنم که کشیده شوم به اعماق. برعکس شده. قبلا بدون هیچ تلاش و دست و پا زدنی یکباره می دیدم دارم فرو می روم. گيج می شوم و مدام خودم را در حال فرو رفتن و غرق شدن می دیدم. حالا نیروهایی مدام مرا می کشند و مرا جلو می برند. بالا می برند پایین می آورند. حرکت می دهند. دیگر باید زحمت بکشم که فرو بروم و آن هم بی حاصل می ماند. فنر می شوم و می جهم جلو. خنده دار است. اینقدر که واضح دارم احساس می کنم و می بینم. می دانم که کار کار عمو زنجیر باف است. همه چیز دقیقا از همان لحظه ای شروع شد که چشم هایم را بستم و دستم را دادم به دست گرم کسانی که حتی نمی دیدمشان.

تنهایی توهم است. تنها یک قدم:
دست هایت را
پیش بیاور
دست مرا بگیر.

دست های ما، دست های ما را.

افکار فاضلانه

2005-11-14T13:05:00.002+03:30

فکر های قلمبه سلمبه در سرم بود. بسم الله شروع کردم به نوشتن و افاضات به این ترتیب: جهان ناشناخته جهان امکان است. گاهی لازم است بدون حساب و کتاب کردن- چون آخرش هم کار که از کار گذشت ممکن است به درد بخورند!- خودت را پرتاب کنی به دنیای ناشناخته ها. همان یک قلم شهامت را داشته باشی از هر توشه ای بهتر به کار می آید که اگر نداشته باشی کارت زار است ... که:

دو تا ماچ آبدار خوشمی! از چپ و راست حواله شد و یه کادو توی بغل من از آسمون و بساط من را به هم ریخت! صبا و فتانه.

رشته ی افکار فاضلانه در برفت و این طور تمامش کردم: خودت را پرتاب کن. اگر زنده بمانی می ارزد. اگر هم مردی که مردی. انشاالله زندگی بعدی!

از تهي سرشار...

2005-10-25T18:22:00.000+03:30

گل سرخ
اي تناقض ناب!
اي خواب خوش هيچ كس نبودن
پشت اين همه پلك *

خنده مي كنيم؟ نه. خنده مي آيد. خنده گلي ست. فضا را گرم كني مي شكفد.

وقتي بداني كه هيچ چيز نيستي مي شكفي.
خدايا دارم فكر مي كنم من هميشه مي خواندم. هميشه نگاه مي كردم به گمان خودم. ولي چرا حالا هر چيزي يك طور ديگري ست. در معنا ندادن به هر چيزي بي معنايي اي مي شكفد – اما نه آن طور كه در هراس بودي احمقانه. به چشم ها و صورت مهشيد نگاه مي كردم. لحظه لحظه اي كه مي گفت «اين را دارم اما من اين نيستم»..«اين را دارم اما من اين نيستم» يكي ديگر از گلبرگ هايش باز مي شد. حتي بهترين و زيباترين تصاويري كه خودش را با آنها مي شناخت – و اگر به تو هم بگويم تو هم آنها را زيبا و نيك خواهي پنداشت- انگار فقط حجمي از سرما بودند كه شكفتنش را به تعويق مي انداختند.

بگذار فقط باشي...

*راينر ماريا ريلكه

واقعه

2005-10-25T18:17:00.000+03:30

از واقعه اي تو را خبر خواهم كرد
وان را به دو حرف مختصر خواهم كرد
با عشق تو در خاك نهان خواهم شد
با مهر تو سر زخاك برخواهم كرد

ابوسعيد ابوالخير . ........................................... .

به تفاوت عشق و مهر دارم فكر مي كنم.
عشق مي ميراند. مهر مي روياند.

رود-خانه

2005-10-25T18:15:00.000+03:30

سد شكسته

نبايد كنار من خانه مي ساختي...

جان

2005-10-20T16:51:00.000+03:30

اول كدوم؟!

2005-10-18T21:00:00.000+03:30

پروانه ها رو كه به ديوارا چسبوندم بعدش اينم اومد توي فكرم كه: بالن وقتي رفته تو آسمون اگه پاييني بياد عوض اين كه بالايي بره بايد هر چي داري بندازي بيرون. مگه نه؟ آره. خب اگه نندازي چي مي شه؟ هيچي، بالايي نمي ره سوت مي شه پايين.
فقط دو زار هوش مي خواد هر كي خنگ تره بذار سوت شه پايين.
حالا هي تو وردار كيسه ها و سنگيني ها و عتيقه هاي ارزشناكتو سبك سنگين كن ببين اينو بندازي پايين بهتره يا اونو. يا كدومو اول كدومو دوم! اين به درد مي خوره اون به درد نمي خوره. اين مشكوكه اون مشكوك نيست. اونو بذار فكر كنم اينو بذار ببينم اينو كه نمي شه كه آخه كه نمي شه كه، اونو بعدا حالا بعدا حالا بعدا.. اينقد ژست بگير و تيريپ اندوهناك بزن و در بحر تفكرات واحساسات و آسمان بي كرانه غوطه ور شو كه با مخ بيايي پايين!
سنگيني؟ سنگين نباش! ول كن بره!
غمگيني؟ غمگين نباش! ول كن بره! سوت كن اگه نه سوت مي شي. اگه هم حال مي كني با مخ بياي پايين كه بفرما. ولي ديگه بعدش جفنگ نگو كه حق من آسمان آبي بي كرانه بوده...

آسمون براي اونيه كه هيچي نخواد. هيچي!
پرواز حق طبيعي كسيه كه شهامت هيچ نخواستن و بي وزني رو داشته باشه.

حالا اين كه بالن بود، تو آدمي! آدم!

به کجا نگاه می کنی؟

2005-10-17T09:20:00.000+03:30

به تو نگاه می کنم و می دانم
که تو تنها نیازمند یکی نگاهی
که به تو دل دهد
آسوده خاطرت کند
بگشایدت
تا به در آیی...

تکه پاره زیاد نوشتم این روزها با وجود کار زیاد و وقت کمی که داشتم. اما نمی دانم چرا هیچ کدام را دست و دلم نمی رود که اینجا بگذارم. آن احساسی که را که قبلا نسبت به وبلاگ داشتم دیگر ندارم. احساس می کنم انتخاب دل من این نیست که اینجا بنویسم. واقعا شاید در همین حد مانده که با یک دلتنگی و غمی می توانم صفحه را بچرخانم، بالا و پایین بکشانم و می دانم که آن چیزی که می خواهم اینجا نیست. این نگاه و حضور از پشت شیشه ها را دوست ندارم. دلم می خواهد بروم توی ده زندگی کنم. جایی که هر روز همه همدیگر را ببینند و به پوست و گوشت و تن و دست و خنده و رو و چشم های هم سلام بدهند. همه ش چشم هایم را که می بندم خودم را توی روستا، توی باغ میوه، کنار رودخانه، سر مزرعه، احساس می کنم. جلوی میوه فروشی ها می ایستم، بوی میوه ها را می شنوم و باز چشم هایم را می بندم و می بینم که اینجا نیستم. از کنار مغازه های خوراکی فروشی که رد می شوم و بوی غذا می شنوم خودم را توی ده تصور می کنم. مثلا عروسی است و دیگ های غذا بار گذاشته اند. پریروز توی اتوبوس رفتم اون ته و کنار یه دختر دیگه ای اون بالا که صندلی نیست و یه بلندیه نشستم. دومین تکانی که خوردم و پاهایم بلند شد یکباره باز پرت شدم توی خیالات و احساس کردم سوار گاری شده ام و الان که غروب است و ما خسته ولی خوشحال از سر مزرعه بر می گردیم. لباس های رنگی پوشیده ایم. همه ش چشم هایم را می بندم و می بینم که اینجا نیستم.
توی چشم های خیلی ها که نگاه می کنم یک پرنده ی زندانی می بینم که انگار منتظر یک لحظه مکث و تصمیم صیاد است که خدایا آخر کی در قفس را باز می کند. چرا مرا زندانی کرده. توی چشم های خیلی ها هم اینقدر صیاد و صاحب قوی و مطمئن است که پرنده ی کوچک نه صدایش به گوش می رسد نه بال بال زدن و تمنای دلش را کسی می بیند.
یادداشت هایم را انگار دلم نمی خواهد اینجا بگذارم توی قفس برای تماشای خودم یا دیگران. تمام دیروز به دشت فکر ها و احساس ها و بی قراری ها و دلتنگی هایم نگاه کردم و گذاشتم که کاروان ها آرام هر جوری که عشقشان می کشد بیایند و بروند. گذاشتم صدای غمناک تنگ غروبشان را بشنوم. صدای زنگ، صدای مسافرها، صدای جیغ و داد بچه ها و سکوت یک دشت پهناور که عاقبت دلش می خواست کاروان را مهربانانه عبور بدهد و تنها بماند.

اگر می دانستیم که وقتی پرنده آزاد شود چه ترانه های نازک و زیبایی که از ته دل سر نخواهد داد اینقدر تردید نمی کردیم، اینقدر شب ها و روزها را به انتظار و غربتی که عشق را در دل هایمان می میراند از سر نمی گذراندیم.

چرا نگوییم نبینیم که نیازمند یکی نگاهیم. من، تو، ما. همه ی ما. چشم هایت را ببند و تنگ در آغوش بگیر قلبی را که مقابل تو زنده است و در حال تپیدن است. ببین که با هزار چشم چطور عمری در پی قلب های گرم یکدیگر آوارگی کشیده ایم. ..
این در به دری و آوارگی را خاتمه بده..

بگذار پرنده ی کوچک آواز بخواند و قلب کوچک پرامیدش از آغوش مهربانی تو محروم نماند...

هميشه فاصله اي هست

2005-10-08T20:14:00.000+03:30

مهران برايم نوشت درست است كه تو هر آنچه هستي هستي اما هر آنچه هستي باقي نخواهي ماند. چهارشنبه چند تا كتاب خريدم يكي هم اين بود: «شكوه آزادي». همان يكي دو صفحه ي اول پاسخي داشت براي اين تناقض. پاسخ كه نه. در واقع مي گفت همين است. يكي از تناقض هاي وجود انسان و تفاوتش با همه ي موجودات ديگر همين است كه او در عين حال كه هر آنچه هست هست اما مدام در حال شدن است. انسان پلي ميان بودن و شدن را مي پيمايد.
دلم مي خواهد تكه هايي از كتاب را همين جا بنويسم:

انسان همواره يك طرح و يك شدن است. بودنش در بردارنده ي شدن اوست و اين جمع اضداد است. او هميشه بين آن چيزي كه بوده و آن چه مي خواهد بشود، قرار دارد. او هميشه بين گذشته و آينده اش قرار دارد. او پلي معلق است ميان دو بي نهايت يعني گذشته و آينده. او در حال رسيدن به تعالي است. يك تعالي هميشگي.
آدمي يك فرايند است. يك سالك، يك زائر كه زندگي اش يك زيارت است. يك زيارت تمام نشدني كه براي هميشه ادامه دارد...
به چشم هاي يك گاو نگاه كنيد. مي بينيد چقدر آرام، ساده و بي دغدغه است؟ هيچ اضطراب، دلهره و غمي در آنها نيست. اما در چشم هاي يك انسان نگاه كنيد. هميشه غمگين است. هميشه دلهره در آن موج مي زند، هميشه نگراني اي در آن هست: نگراني از اين كه آيا چيزي كه مي خواهم بشوم مي شوم يا نه...
آدمي در تنش است. اين امر سبب افتخار اوست به اين دليل كه او قادر به بازآفريني خود است. بر اين اساس او يك خداست. و اين، سبب اندوه اوست به اين دليل كه امكان دارد كه او در اين فرايند شكست بخورد و قادر به آفرينش خود نباشد.

(شكوه آزادي/ اوشو)

می خواهم کتاب را بخوانم. دست و دلم می لرزد. جلدش را نگاه می کنم. عکسش را نگاه می کنم. چشم هایم را می بندم. آن را روی چشم هایم می خوابانم. کاغذش را بو می کنم. سرم را بر می گردانم. پشت پرده ی نارنجی درخت توی کوچه را نگاه می کنم.. بی قراری همیشگی من...

فاصله ی میان من و تو چیست؟

آن بی قراری.. آن لرزش دست و دل من، از آنچه این من در دل تو خواهد یافت.

آن لرزش دست و دل را رهــا خواهم کرد.

وقتي که غم بياد

2005-10-08T12:01:00.000+03:30

هي غمو فرستادم رفت، باز اومد هي فرستادم رفت باز اومد...

يه خاطره ي خوب يادم ميارم كه دلم باز بشه..همين چند روز پيشا

يه گاري دستي

پر از انــار تازه

از اين ور خيابون

داره مي ره اون ور خيابون

من كوچيك شده بودم

وسط انارا نشسته بودم

تالاخ! تالاخ!

با بقيه انارا

تكون تكون مي خوردم

چه كيفي داد خدا جون!

چه كيفي داد!

درخت

2005-10-06T08:56:00.000+03:30

روي زمين؛ نه در زنجير خاك

2005-10-04T19:43:00.001+03:30

«زندگي حقيقي روي خط مسووليت است. اگر زير اين خط هستي آرام و خوشحال باش تا بميري. زندگي حقيقي، تنها از بودني مسوولانه به بعد است كه آغاز مي شود.»

کوروش

امروز اين ها را نوشتم:

دانه ای که آغاز به شکافتن و روییدن می کند حالی که در ابتدا تجربه می کند جز درد نیست. چیزی که می بیند جز تاريکی و تيرگی و ابهام و سنگینی خاک نیست. دانه زیر خاک چیزی نمی بیند. دفن شده در سیاهی اي كه او را تغذيه مي كند فقط ترک بر می دارد، می شکافد. او درک روشنی از درخت ندارد.

دانه چرا درد می کشی؟

فقط شکافتن و شکافتن. هر لحظه مردن، از تصويری که لحظه ای پیش خود را با آن شناخته است. هر لحظه و هر لحظه. هر لحظه خود را نشناختن. هر لحظه حیرانی و هراس. همه ی اشکال ناشناخته اند. تازه اند. دانه ای که آغاز به ترک خوردن کرده هر لحظه نیست آنچه لحظه ای قبل بوده است.

چه مي داني؟

تو از درخت عظيم روییده و بالیده، از شاخساران انبوه و سبز و رقصان او در باد، از ریشه های نیرومند و پابرجای او در خاك، از عطر شکوفه های سرمست بهاری او، از شاخه های به بار نشسته ی رنگين و سخاوتمند تابستانی او، از تواضع اندوهبار پاييزی او در پیشگاه پادشاه مرگ، و خواب های سرد زمستانی، چه می دانی؟

از لانه هاي چكاوكي.. آه..
از لانه های چکاوکی، چه می دانی؟

تو از درخشش و گرمای بی دريغ آفتاب،
از ترانه های باران،
از غرش رعد،

خيزش طوفان،
از خنده هاي كودكان،
از نفس باد،
از پرواز پرستو ها،

از آسمان پر از شهاب و ستاره

از لذت سرپناه بودن براي مسافران خسته
چه می دانی؟

دانه! چه مي داني؟

دانه درد مي كشد. دانه چه مي داند؟ دانه جز روياي درخت چه مي تواند در سر داشته باشد؟ دانه، دانه ي كوچك. دانه اي كه خود را شكافته است. او و روياي درخت همزمان پا به زمين گذاشته اند. دانه ي كوچك، روياي درخت را در سر مي پروراند و از دردها و فشارها عبور مي كند. دانه درد مي كشد و سرخوشانه لاف درخت بودن را مي زند.

دانه چه مي داند؟
دانه از پرواز پرستوها و لانه هاي چكاوكي جز رويايي در سر نمي تواند داشته باشد.

* تصویر کار دست سروش جان است. یکی دیگر هم هست که برایم کشیده بود آن را امشب می گذارم.

بذار بره

2005-10-01T14:25:00.002+03:30

چقدر فكر توي كله م هست كه مي خوام بنويسمشون اين همه كار سرم ريخته وقت ندارم سرمو بخارونم.. سرماخوردگيه معلوم نيست چرا خوب نمي شه چهارمين هفته ست! زوارم در رفته از بس آنتي بيوتيك خوردم. خونه هم مي رم ده تا كتاب دهن واز اين ور اونور رو صندليا و ميز افتادن وقت نمي كنم بخونمشون.فهرست كاراي عقب مونده هم كه اين هوا! اه!!
(دوست ندارم)

...چقدرفكرتويكلهمهستكهميخوامبنويسمشوناينهمهكارسرمريختهوقتندارمسرموبخارونم..سرماخوردگيهمعلومنيستچراخوبنميشه

چهارمينهفتهست!زوارمدررفتهازبسآنتيبيوتيكخوردم.خونههمميرمدهتاكتابدهنوازاينوراونورروصندلياوميزافتادنوقتنميكنمبخونمشون.

فهرستكارايعقبموندههمكهاينهوا! اه!! ...

ديدمت.
حالا برو.

حالا!

كه دوست داشته باشي

2005-09-30T00:44:00.000+03:30

تو رم مي ذارم اينجا كه اينقد باهات حرف مي زنم اينجا هم بشيني دوست داشته باشي. اينقدر من با اين پسر من حرف زده م كه آخرش هيچ بعيد نيست يه روز صبح كه از خواب پا مي شم ببينم بالاي سرم نشسته زبون باز كرده مي خنده و مي گه هي بلند شو! صبونه حاضره!
از كجا معلوم شايد شبا وقتي كه خوابم تو نشستي بالاي سر من و باهام حرف مي زني و منتظري ببيني من كي جون مي گيرم زبون تو رو مي فهمم و باهات حرف مي زنم...
تو خسته نشو خب؟
منم كه خسته نيستم.

خدا مي داند

2005-09-30T00:43:00.000+03:30

بوداها عقيده دارند كه يك دست مي تواند صدا داشته باشد. من فكر كردم احتمالا صداي يك دست ويژگي دست نيست؛ بلكه فضيلت گوشي است كه مي تواند آن صدا را بشنود. حالا آن صدا چه جور صدايي است خدا مي داند!

دايره تويي

2005-09-30T00:40:00.000+03:30

من با آنچه مي كني كاري ندارم. با كارهاي تو، حرف هاي تو، شكوه هاي تو كاري ندارم. آنچه مي كني براي من مهم نيست. مهم بودن توست. مهم ديگري جز بودن نيست. دايره تويي. تو خود، دايره اي. تو مركز جهاني و جهان آنجا كه تو ايستاده اي بر مدار تو مي گردد. جهان بر مدار تو مي گردد. مهم تري جز «بودن» تو نيست. و جز «توانستن» اجبار ديگري بر تو نيست. زنجير ديگري بر دست و پاي تو نيست. جز توانستن چيز ديگري نيستي. تويي كه اشاره مي كني و مي گويي «دوست مي دارم». تويي كه روي برمي گرداني، «دوست نمي دارم». تويي كه مي تواني غمگين باشي. تويي كه مي تواني دلشكسته باشي. تويي كه مي تواني آرزومند باشي. تويي كه مي تواني با قلبي عاشق در عمق سياهي ها «من آنم كه در جست و جوي آفتاب خواهم بود» باشي. تويي كه مي تواني «من آنم كه پرشكسته ام» باشي. «من آنم كه تركم گفته اند»، «من آنم كه ترك خواهم كرد»، «من آنم كه تازه نفسم» و «من آنم كه از نفس افتاده ام» باشي.
روزي كه عاشق مي شوي قصاب ها شاعر اند. روزي كه نه، شاعرها قصاب. جهان همان جهان بوده است هميشه. اين زمين خسته، هميشه همان زمين بوده كه در آغوشش تو را پرورانده.
آه اي زمين خسته، اي مادر مهربان! تو هميشه همان بوده اي.
هميشه همان.

در مركز باقي بمان.
از مركز حركت كن.
حالا جهان جهيده است. پيش رفته است.

جهان،
برمدار تو مي گردد.

خنده

2005-09-30T00:38:00.000+03:30

حالا بخند... خنده تو اين روزگار بي خنده. تو اين روزگار كابوس و خواب آشفته. توي اين همه سر بي رويا، توي اين همه آدم هاي مرده ي بي سر. توي اين همه سرگرداني و بي معنايي. توي اين همه چشمخانه هاي از نگاه خالي شده. توي اين همه گوش هاي ناشنوا. توي اين همه رنگ هاي خاكستري. توي اين همه جرقه هاي كوچك و بي جان روشنايي. و بي حرمتي آتش و روشنايي.
جرقه اي از آتش و روشنايي باش!

شمعي بيافروز

2005-09-30T00:36:00.000+03:30

يكي از خانم هاي هم گروهي ام كه نويسنده و ژورناليست به ظاهر خشني هم هست و اوايل كه ديده بودمش خشم اولين چيزي بود كه در وجودش احساس مي كردم و نفرتي كه در صدايش هدفمندانه موج مي زد امروز آمد و گفت جايي اين را خواندم كه :
به تاريكي دشنام مده
اگر مي تواني شمعي بيفروز.

ديشب هم داشتم «نوشتن با دوربين» را ورق مي زدم تا بعد سر فرصت بخوانم. اول كتاب چهره ي عبوس ولي در عين حال مصمم ابراهيم گلستان. جايي لا به لاي حرف هايش حرفي زده بود با اين مضمون كه بله بر هفت جد و آباد اسكندر لعنت كه ايران را به ويراني كشاند ولي تو چند صد سال وقت داشته اي كه درست كني.

شايد همين حالا كه جمله ي بالا را خواندي در دلت دشنام داده اي به خودت كه ما ايراني ها اينطور هستيم و فرهنگمان همين است و الي آخر.
نمي تواني در تاريكي چيزي ببيني.
به تاريكي درونت دشنام نفرست.
اگر مي تواني
شمعي بيفروز!

رديف كنم بره

2005-09-30T00:35:00.000+03:30

تكه تكه نوشته ام فكرهايم را اين روزها ولي فكر كنم زيادي وسواس به خرج داده ام كه بگذارم اينجا آنها را يا نگذارم. حالا مي خواهم همه را رديف كنم پشت هم. ولي يك تكه نوشته ام كه دوستش دارم اما عكسش را هنوز نگرفته ام. آن باشد براي وقتي كه عكسش را گرفتم.

بدون عنوان

2005-09-27T23:11:00.000+03:30

مرسي خرگوش!

امضا: لاك پشت

بار مرا برگرفته بودي، دريا...

2005-09-18T20:19:00.000+04:30

با كسي که وقتی بچه بودم مرا روی زانوهایش می نشاند، ماهی می شد و با لب هایش شکلك نفس کشیدن و حرف زدن ماهی را در می آورد و مرا از ته دل به خنده می انداخت بعد از سال ها راه می رفتم کنار دریا. حرف ها درباره ي من بود و درباره ی خواهرم. درباره ی سختی های این اواخر و درباره ی خیلی چیزها. بعد از سال های سال دیدم دارم با همان چشم و دلی نگاه می کنم و گوش می دهم به صدای او که در پنج و شش سالگی و بی خیالی های کودکی ام.. صدای خنده ای از دوردست های خاطره می آمد. انگار نه انگار که زمانی دراز گذشته است. دوربینم دستم بود و همانطور که راه می رفتم فیلم می گرفتم، عکس می گرفتم.
با وجود اندوهی که آن روزها در دلم بود انگار توان آن را داشتم که یکباره کوله بارم را زمین بگذارم و حتی شده برای لحظاتی سبکبار و بی زمان راه بروم و فقط گوش بسپارم. صدای روان امواج دریا مرا به یقین سبک لحظه ها نزدیک کرده بود..
بقیه ی خانواده دورترک اينجا و آنجا کنار ساحل نشسته بودند و گهگاه صداهایشان می آمد که «برویم، ظهر شده، خانه منتظرند». و من غرق در آن بي دغدغگي دور دست آشنا، و سبکباری و آرامش دل که دریا نثارم می کرد.

ما همانيم.

دلی که برای آن خنده های بی خیال و سرخوشانه ي كودكي می تپید همان دل است.

موها سپيد مي شوند و طرح چروک های کوچکی کنار چشم های من... اما،

ما همانیم...
ما فارغ از هر چه.
در یقین ساده و سبک لحظه ها

همآن ایم.

عبور كرده از وزن واژه ها
رها کن صدایت را!

عطر ارديبهشت

2005-09-17T23:44:00.000+04:30

رویا

2005-09-17T14:28:00.000+04:30

خسته ی خسته ی خسته
کنار درخت، روی زمين، در حياط کليسا
دراز کشيدم
دستم را حلقه کردم
خراش های تنش را بوسیدم
عطرخاک باران خورده را فرو بردم
چشم هایم را بستم
و خوابيدم

خواب بهار را دیدم.

هنرمند

2005-09-17T12:59:00.000+04:30

این عکس را حدودا دو هفته ی پیش گرفتم. آمده بود برای تئاتری که می خواهند کار کنند صحبت کند. کاش می توانستم از امواج زیبا و باصلابت و نیرومند شادی و امید که در صدا، حضور و نگاه اين مرد عاشقانه موج می زد و سنگ را هم زنده می کرد عکس بگیرم.

رصد

2005-09-17T11:17:00.000+04:30

روی زمین نشسته، پاهایش را تکان می دهد:

(یک، دو )

دوست دارم
دوست ندارم
دوست دارم
دوست ندارم !

الی آخر...

کاف شین ف

2005-09-15T08:17:00.000+04:30

ساده ترين چيزايي كه بشه فكرش رو كرد و به عقل برسه و بچه ی دوساله هم مي تونه بفهمه من هميشه در حالت كف كردگي كشف مي كنم. بعد اولش كاملا كف مي كنم. قبل از اولش هم به خودم كاملا حق مي دم كه اينجا بايد كف كرد. بعد بين اولش و دومش هم كف كردگي كاملا ادامه پيدا مي كنه. و بعد مي بينم بالقوه مي شه تا صد شمرد و همچنان كف كردگي ادامه پيدا كنه و كل محتويات سرد بشه برای همين سومش نشده قاشقو بر مي دارم كف ها رو خالي مي كنم كه وقتي شد چهار چراغا رو خاموش نكنن و نگن قهوه خونه تعطيله!

حالا من صبح از عالم خواب بيدار فرموده شدم، با چشم هاي چهار تا شده- كه اگه صبا منو تو اون حال ديده بود حتما يه چيزي بهم مي گفت- يه چيزي رو كشف كردم. نه، قاره ي آمريكا نيست، جاذبه ي زمين هم نيست. يه فنجون قهوه است. که تا سرد نشده بايد خورد.

بند و رهایی

2005-09-14T08:41:00.000+04:30

کتاب «تجسم خلاق» را که دوستم- خانم فرشته ی کوچک به قول یکی از خانم ها- بهم معرفی کرده بود دیروز دستم گرفتم که بخوانم. کتابی خوشمزه، سبک، و از آنها که می دانی وقتی خواندی اش بار نمی شود روی دلت و توی قفسه ی کتابخانه هم وزن برای ذهن خسته ات ایجاد نمی کند.

فکرهایی که با خواندن یکی دو فصل از این کتاب از اینجا و آنجا خودشان را رساندند و از ذهنم گذشتند:
ما قرار نیست در بند باشیم.
بند احتمالا چیزی جز ندانستن نیست.
ما تنها در چهارچوب قوانین و پذیرش آنها می توانیم آزادی و رهایی را تجربه کنیم. (درباره ی قوانین اجتماعی دارم حرف نمی زنم).
جهان هستی قانونمند و دقیق و هوشیار است.
رنج می بریم اگر خارج از این قوانین در جستجوی رهایی باشیم.

وقتی نوشته بودم «خودت را به بند بکش»، درک واضحی نداشتم از بندی که لازم است به آن روح و تن را بسپاریم. فقط چیزی بود که لزومش را احساس می کردم. حالا کم کم چیزهایی در ذهنم واضح شده. دارم فکر می کنم این بند و این اسارت همان قوانین جهان هستی است.
روح و تن سپردن به آن عین آزادی ست. رهایی ست… رهایی آنجایی که حتی نمی دانی که نمی دانی…
حالا وقتی به شعر سعدی فکر می کنم که: من از آن روز که در بند توام آزادم.. طور دیگری فکر می کنم. درک دیگری دارم.

می توان سپاسگزار آن رنج هایی بود که بند می شوند و از ورطه ی سقوط نجاتمان می دهند.

به تو

2005-09-14T08:35:00.000+04:30

وقتی می گویی «يک روزی» خواهم نوشت، خواهم سرود، خواهم گفت، خواهم کرد همیشه تا ابد با آن کاری که می خواهی بکنی، با آن چیزی که دوستش می داري «یک روز» فاصله داری. همیشه تا ابد «یک روز» دور هستی.

این فاصله را بردار! و تا ابد در «همین لحظه» باش .

حق روح ما این فاصله های کشدار بی معنا نیست .

او با فاصله بیگانه ست .

آشنا باش .

سخن رانی

2005-09-14T08:31:00.000+04:30

می بینی من مریضم سرفه می کنم. می بینی دیروز پولیور پوشیدم. باز چپ می ری راست میای کولرو روشن می کنی. برای همينه وقتی مریض می شی شک می کنم برای همینه که می فهمم غرغرهات بی معنيه ..براي همينه ور ور ور...
دارد سر دراز پیدا می کند این رشته!

غرغر زدن و حرف صد من یه غاز و توی دل سخنرانی کردن را رها کن و بلند شو برو کولرو خاموش کن.
بعدش هم می تونی بری یه چایی داغ هم برای خودت بریزی.
اينجا يه ليوان چای داغ ِ کهنه جوش ِ آقای قصابی پز ِ بخار از روش بلند می شه ی گلو صاف کن ِ حال بده ببينيد! شکلش هم با ياهو مسنجر می شه اين:

~o)